Van de Hel en haer Eeuwigheyt. Momentaneum, quod delectat; AEternum, quod cruciat. Een oogenblick behaegt, Dat wel voor eeuwigh plaegt. Wijse: Bepeyst, o edel menschen. De Noten, siet op goe Vryd. QUam eens weer uyt der Hellen Een ziel, die Godt toeliet Het minste te vertellen Van haer pijn en verdriet.
Sy sou soo luyde suchten; Dat jeder kreeg 't gehoor: Om mijnder sonde-vruchten Ick liggh' in 't Vyer en smoor! O Vyer! O Hel! Voor my te wreedt en fel! O wreedt torment, Dat nimmer e'ndt; Dat nimmer e'ndt! De Cyfer-meesters 't saemen, Die zijn, en sullen zijn, En konnen niet beraemen Het eynde van mijn pijn. Ick moet altijt beginnen, Noyt eynden dit lanck vyer. Vervloeckt weest hert en sinnen, Die my doet branden hier. O Eeuwigheyt! Te laet van my beschreyt! O wreedt torment, &c. Wat baet doen 's werelts lusten, Pracht, eer, en tijdl'ick goet? Als ick hier sonder rusten Nu eeuwigh branden moet: En, voor al mijn vermaken, Verdragen vuylen stanck: En zijn, voor 't soet te smaken, Van dorst, en honger kranck. O brant! o brant! Ghy smert my t'allen kant! O wreedt torment! &c. Wee! dat ick 's levens dagen Niet beter waer en nam Om Godts rijck te bejagen, En 't ontgaen dese vlam! Och! waer ick noyt gebooren; Of hadd' ick 't quaet gemijdt: 'k En sou' niet gaen verlooren, Noch zijn vermaledijdt. Maer nu, eylaes! Ben ick het vlammen aes.
O wreedt torment, &c. Ghy, die noch zijt in 't leven, U tijt neemt beter waer: Tot deught u wilt begeven: Laet sond' en werelt daer: Draeght liefde Godts in 't herte: U naesten niet versmaedt. Dat ghy ontgaet de smerte, Die ick beklaegh' te laet. O smert! Ay my? Hoe swaerlijck pijnight ghy! O wreedt torment, &c. ‘'s Werelts goet, Schijnt wat soet: ‘Maer haer boet, Eeuwigh gloedt.
Cookies on Poetry Cove