Wijse: vanitas vanitatum. Ydelheyt der ydelheden.
O Mensch, past op Godts Geboden:
Weest
gehoorsaem totter dood.
Laet u haer verdiensten nooden,
Die voorwaer zijn wonder groot.
Soo Christus seyt: Gehoorsaemheyt
Gaet boven Offerhand';
Want daer vereysch – Men beesten vleysch,
Hier d' eygen wil ten brand.
Siet hier Petrum eens by nachte
Visschen naer sijn eygen wil:
Nochtans hy niet en betrachte,
Schoon den nacht bequaem en stil.
Maer als hy 't net Had uytgeset
Maer eens naer Jesus Woort:
Is dese beurt, Dat haest gescheurt,
Soo veel visch brochte 't voort.
Maer
Doen sprack Jesus: wilt niet vreesen,
Ghy sult menschen-visschers zyn.
Siet wat kracht 't gehoorsaem wesen
Heeft voor Godt, in daedt en schyn!
Sy lieten 't al Hier in dit dal,
En volghden Jesum naer.
Dus mensch, verlaet Oock wil en daet,
Neemt Godts geboden waer.
Sy
Jesu, tot wien, met groot wonder,
Petrus sprack vol needrigheyt:
Gaet van my ick ben een sond'er,
Leert my onderdanigheyt,
Dat ick daer by Ootmoedigh zy,
En doe wat ghy gebiedt:
Op dat ick erf, Na mijn versterf,
Dat hier noyt oogh en siet.
Dat