Ballet: Bronckonst.
Dwase Menschen! Die hier uw Godt wilt dienen in ootmoedt: En u wenschen Stelt nochtans dagh en nacht soo seer op 't aerdtsche goedt. Hoort de Leer, Die heden geeft ons' Heer: Niemand kan t'samen Doen aengenamen Dienst na betamen Twee Heeren in 't gemeen Gelijk in 't Rijck, En voldoen aen elk een.
't Kan niet wesen, Dat yemant is den valschen Mammons vriendt: En met desen Sijn Heer en Godt uyt gronde van sijn herte dient. Weest dan niet Vol sorg, anxt, en verdriet. Die heeft gegeven Ziel, lichaem, leven: En heeft verheven Ver boven wat hier is: Heeft u, ook nu, Niet in vergetenis. Weest
Siet de dieren, Soo veelderhande Vogels in de lucht: Sy al swieren, Noch zijn om sayen, noch om mayen niet beducht. Haer al voedt Godt Vader altijt goedt Sal hy niet voeden, Ende behoeden, Kleeden, en goeden Dan geven met meer min, En wensch, o mensch! Syn eygen Huysgesin? Haer
Siet de Bloemen, Waer onder de Lelien van het velt: Hoe sy roemen In glori' boven Salomons cieraet gestelt: Soo Godt 't Hoy Dus aerdig kleedt en moy' Het welck staet heden, En werdt beneden Korts onder treden. En sal hy dan niet meer Uw le'en, Bekleen, Die u bemint soo seer? Soo
't Tijdelijcke Laet dan, o mensch, met sijn sorgvuldigheyt: Soeckt Godts Rijcke Voor alle dingen, ende sijn Rechtveerdigheyt. Ghy sult 't al, Wat u dient in dit dal Van Godt verwerven: En, na versterven, Den Hemel erven. "Want die op Godt betrouwt "In noodt, en doodt, blyft nimmermeer benouwt. Gy
Cookies on Poetry Cove