Skip to content
1536–1602

220

Celio Magno

Sentì non men che proprie in sé 'l mio core le due vostre profonde aspre ferite, da cruda, avara man di morte uscite, con tai voci sfogando il suo dolore.

Dunque ben nata coppia, altero onore già del mondo, or del cielo alme gradite, sete, ohimè, così tosto a noi sparite amari a noi lasciando i giorni e l'ore?

Dunque né tal valor né tal beltate con tal senno e parlar sì dolce accorto poteo trovar qua giù per voi pietate? Ma poiché 'l vostro merto a Dio v'ha scorto,

porgete almen dal cielo amiche e grate a tanto nostro duol qualche conforto.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
220 · Celio Magno · Poetry Cove