Skip to content
1258–1312

XCIII

Cecco Angiolieri

I' son sì magro che quasi traluco, de la persona no, ma de l'avere; ed abbo tanto più a dar che avere che m'è rimaso vie men d'un fistuco.

Ed èmmi sì turato ogni mi' buco ch'i' ho poc'a dar e vie men che tenere; ben m'è ancora rimas'un podere, che frutta l'anno il valer d'un sambuco!

Ma non ci ha forza, ch'i' so' 'nnamorato; ché, s'i' avesse più òr che non è sale, per me saria 'n poco temp'assommato. Or mi paresse almeno pur far male!

Ma com' più struggo, più son avviato di voler far di nuovo capitale.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
XCIII · Cecco Angiolieri · Poetry Cove