Als bleef men vrij van zorg bij 't wisslen van den grond.
Neen, neen, de grond van 't hart zie daar! de bron van vrede;
Daar vindt men stille vreugd, wanneer het driftenheer,
Geklonken in 't gareel, beteugeld door de rede,
Zijn togt naar beter lot geduldig legt ter neer.
Men waan niet dat ik hier, Diogenes herboren,
Vrywillige armoê neem tot maatstaf van 't geluk;
Neen, neen, is aan den troon geen zeker heil beschoren,
Ook onder de arme pij schuilt bange zorg en druk.
Maar hij die wien zijne vlijt een penningsken mogt geven,
('t Geringe burgerhuis bewonend, klein van last),
Die 't avondkoeltje schept door gade en kroost omgeven,
Ter woonstede uitgelokt wen 't blanke maantje wast;
Kon hij, die nijvre man, die weeld' noch armoê kende,
't Door hem genoten heil, in d'afgeloopen dag,
Eens wikken bij 't geluk van dien die 't staatsroer wendde
En zien, in welke schaal 't gelukkigst schiklot lag;
Hij vond dat's vorsten lot, het doel van zoo veel wenschen,