'k Bragt in uw rijk en trouw en deugd,
Maar hoe kortstondig was mijn vreugd!
De wuftheid, die u steeds verzelt,
Heeft al mijn hoop te leur gesteld.
Nu, daar ik uwe strikken ken,
Nu, daar ik u ontweken ben,
Nu komt ge met een zoet gelaat,
En wenscht den eens geleden smaad
Op mij te wreken, en mij wêer
Te brengen onder uw beheer.
Neen, vriend! het is een moeijlijk ding,
Den blinddoek van begoocheling,
Hem, die terug kwam tot zijn pligt,
Op nieuws te slingren om 't gezigt.
't Gepluimde zangertje van 't bosch,
Geraakt het eens uit 't strikje los,
Waar in zijn vrijheid schipbreuk leed,