Op de wijse: Een over schoone Ionck-vrou.
T’Sprack een soo loosen boer
Tot een maecht die melcken voer,
t’Is een verdriet
Lief datmen siet
V ledekens vermoeyen:
Laet ick u schuytjen roeyen,
Het sal te beter spoeyen
Wel sprack de schoone maecht
Wie heeft u dus vroech ghejaecht?
Den Herder sey
Al met beley,
Mijn sin en mijn ghedachten
Dach en nacht naer u wachten,
En ghy veracht mijn clachten.
Siet wat ick heb ghesocht?
Eenen crans in een gheknocht,
Van rooskens root:
Neemt uwen schoot
Soo haest als sy ontluycken,
Sult ghy met vreuchden ruycken
Den balsem van haer struycken.
De maecht die creech een bloos
Rooder als een roode roos:
Haer ooghjes teer
Sloech sy ter neer,
Schaemt en bequame zeeden
Teghens de liefde streeden,
t’Welck beroerden haer leeden.
Maer d’edel liefden cracht
Heeft dees boose schaemt veracht:
Dat knaepken rat
Int schuytjen trat,
Den trouwen herder roeyde,
Dat gladde schuytjen vloeyde,
Der liefden vreuchten groeyde.
Ach, ach! mijn vromer heldt
Sprack de maecht door vreuchts gheweldt,
Ick laet voortaen
Mijn melcken staen,
Al daer ick eerst nae spoorden,
V sucker soete woorden
My voeden en vermoorden.
Ach, ach! mijns levens vreucht
Sprack de herder wt gheneucht,
Ick laet voortaen
Mijn schaepkens gaen,
V loncxkens op gheresen
Zeer lieffelijck van wesen
My wonden en ghenesen.