Voys: Mijn droefheyt moet ick clagen,
CVpido heeft door-schooten Mijn hert, en seer ghewont, Ten heeft my noyt verdrooten, Als nu tot deser stont: Want hy, die ick vercoos Keert van my zijn aenschijn: Van spraeck was hy kertoos, Maer t’hert was vol fenijn.
Hy plach te converseren By my soo menich werf, Lieflijck te domineren, Zijn selschap ick nu derf. Hoe mach der mannen aert Soo onghestadich zijn? Wanneer sy ons beswaert, Hebben het hert vol pijn.
Soo nemen sy haer ganghen Al tot een ander saen, En laten int verstranghen Die sy hebben ghevaen. Och wist ick tijt wanneer Dat hy my schrieven souw! Of selver comen weer, En bieden my zijn trouw.
Een corte wijl, niet langhe Soud ick beraden my, Hoe mach hy zijn soo stranghe? Waerom valt hy perty? Want ick bemin hem seer, Soo dat ick oock voorwaer Niemant dan hem begeer, Mochten wy zijn een paer.
Al is hy uyt mijn ooghen, Vyt mijn hert is hy niet: Maer t’onrecht moet ghedoghen Mijn hert, dit swaer verdriet.
Had ick als Delil’ deed Hem eenichsins misdaen, Die Samson t’haar af sneed, t’Welck deed zijn cracht vergaen.
Maer neen: sonder oorsaecke Neemt hy van my zijn keer. Mocht ick hem staen ter sprake, Dat was wel mijn begeer: Maer neen eylacy niet! Hy blieft van my absent. Van my, hy gheheel vliet, Als oft hy my niet kent.
Hoe mach hy soo verachte, Dat vrouwen greyn seer soet, Die hem ter werelt brachte Wast niet een vrouwe goet? Een stenen hert dat sou Beweeghet zijn door dien: Maer zijn hert vol ontrou, En laet sulcks niet gheschien.
Als ick plach te aen-schouwen Zijn Amoreusen ganck, (Hoe mach natuer der vrouwen Van zwackheyt zijn soo cranck?) Dan was mijn hert verblijt, Dat nu is seer belaen, Mijn vreucht ick gans versmijt, O Doot wilt my omfaen.
De doot sal my niet sparen, Die menich heeft berooft Vant leven, die oock waren In liefde heel verdooft. Ay-my! noyt meerder smert Als ick nu lyden moet! (O wee) ontrent mijn hert, t’Welck my de minnen doet.
Is dit der liefden loone, Ick peyns dat jae moet zijn. Mijn cleur was eertijts schoone Ghelijck als een Robijn, Maer nu in dootlijck verf, Bycans gheheel verkeert Al swerelts vreucht ick derf, Nu hy my niet begeert.
Adieu lief uytvercooren: Adieu die oorsaeck zijt Dat mijn hert moet versmooren, Al in der liefden strijt. O valsch ontrouwe daet! Die ghy als moorder wreed Thoont, om dat ghy versmaet My, die u noyt en misdeed.
Cookies on Poetry Cove