Op de wijse: Schoon jonc heerken. hues en trouvve.
SChoon jonckvrou, wiens eerbaer zeden, Hebben ons soo seer bekoort, Dat elck luystert naer u reden Die ghy brenght met wijsheyt voort, V ooghjes treken t’ghemoet, Soo den seyl-steen t’yser doet. Ghy behaegt// man en maeght Door u deughden, Elck tot u goe jonste draeght.
V goe manieren verstandich, En u schoonhheyt welghedaen Maken menich watertandich, En ghy blieft vast selven gaen Vruchteloos slijten u tijt, Dies ghy recht ondienstich zijt Als Leegh-lant// t’welck playsant Zoude draghen Vruchten, waer het maer gheplant.
Dochter. Ionghelinck vol schamper heden,
Ghy prijst my doch al te seer, Ick heb mijn ghesonde leden: Boven gout bemin ick eer. Ick danck Godt voor zijn weldaet, En houd’ my in desen staet, Want men mach// al den dach Niet ontrouwen. Daerom neem ick goet verdrach.
Siet de roosen inde hooven Schoonder ende langher staen Op haer struycken, als van booven Sy den dauw, en son ontfaen, Dan den ghenen diemen pluckt, Die haest zijn verongheluckt: Want haer blaen// haest vergaen, En verwelcken, Reuck en fleur is haest ghedaen.
Iong-man. Neen jonckvrou, de rooskens schoone Op haer strucken uyt ghestreckt, Wijt en breet elck een ten thoone, Op haer schoonheyt wel perfeckt, Laeten oock haest hanghen t’hooft, Want de Zon haer fleur berooft: Of de wint// die verslint Al haer bladen, Datmen nauwlijcx een en vint.
d’Hovenier siet gheeren bloeyen Zijne bloemkens inden hof: Maer veel liever vruchten groeyen, Wanneer t’bloeysel al is of, t’Welck nochtans t’ghesicht vermaeckt, En wiens reuck het herte raeckt: Maer beducht// om de vrucht Profitabel, Neemt daer in meer zijn ghenucht.
Dochter. Vroom jonc-heer u cortocien, Met ghelijckenissen loos Zijn verstaen, maer niet bedyen: Want het fondament is broos. Vryicheyt ick seer bemin. Alleen ick gherust my vin. Los, en vry// leef ick bly Onbegreepen, Nae mijn eyghen fantacy.
Men seyt nu tot ons Matresse. Elck een noemt hem Serviteur: Maer seer haest verdraeyt dees lesse, Als des bruylofts feest is deur, Dan Matres haer dienaer dient. Serviteur hem haer meester mient. Want den mondt// spreekt wel rondt
Schoone woorden, Maer gheveynst ist herten gront.
Iong-man. Men siet oock wel schoon vriendinne Menich vrouwe meester zijn, Die uyt vrees en niet uyt minne, Haer goe man moet dienen fijn: Maer t’is best daer met accoort Ider heeft dat hem behoort, Inden echt// moet oprecht Liefde wesen, Met ghetrouwicheyt ghehecht.
Dus Ionc-vrouw laet u beweghen, Tot des houw’lijcx eerbaer vreucht, Daer meer troost is in gheleghen, Dan in dees eensame jeught, Een pertuer kiest naer u sin, Al heeft hy wat goets te min, Zijn ghemoet// wort eerst vroet, Leert hem kennen, Eer ghy liefdens teecken doet.
Dochter. Ionghelinck u diviceren Schijnt te hebben wat ghelijck. Ghy zout my by nae bekeren, Met welsprekende pracktijck: Ick wil geren zijn gheleert, Alst met reden accoordeert, Want niemant// hoe constant Hy mach wesen, Heeft zijn sinnen inde hant.
Men seyt datter comt een uyrken, Dat Weygher-niet is ghenaemt: Als een lieffelijck pertuyrken Met het jaewoort zijn versaemt, In Godts hant beveel ick my, Die gheef, dat my Salich zy: Dus alleen// of met een Nae zijn wille Stel ick my gherust te vreen.
Ist dat ghy mint// vveest niet verblint Soud’ ick u raden:
Maer mint, en siet// soo salt u niet, Of vveynich schaden.
Cookies on Poetry Cove