Skip to content
1887

Ein Papagei vom Lügen

Otto Julius Bierbaum

Der Christ, der Muselman, der Jude und der Heide: Sie beugen sich dem Geist der Lüge, wie die Weide Dem Himmelswind sich beugt; es lügt das Kind, der Mann, Der Bänker, Bettler lügt; der Höfling, der Tyrann;

Der Held; der Journalist; der Forscher; der Soldat; Es lügt das Parlament, sowie der Potentat; Auf seiner Kanzel lügt (und wie!) der Theolog; Der Sauhirt lügt dafür an seinem Schweinetrog;

Und gar das Weib: o Gott! –: es lügt selbst, wenn es lacht (Und wenn es weint, erst recht); wenn sichs die Haare macht; Wenns kocht, wenns näht, wenns spinnt; wenns haßt, wenns liebt; wenns ruht; Es lügt, wenns schweigt, und wenns sich schwatzend gütlich tut;

Und kurz und krumm: Ihr Volk, zweibeinig ungefiedert, Seid all dem Lügengott vervettert und verbiedert. Nur Dichter reden wahr, – denn allen ihren Lügen Vorsenden sie das Wort: Glaubt ja nichts: wir betrügen.

Auf diese Art allein bringt man euch – Wahrheit bei. Gottlob, daß ich kein Mensch, nein, bloß ein Papagei ...

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
Ein Papagei vom Lügen · Otto Julius Bierbaum · Poetry Cove