Skip to content
1493–1569

107

Bernardo Tasso

E quella fiamma che soave e chiara già m' arse il cor, e quei desiri ardenti ch' Amor accese in me son tutti spenti, secca la vena del mio pianto amara;

ora a la libertà gradita e cara volgo le vele mie con meglior venti fora de l' ampio mar de' miei tormenti, mal grado di fortuna invida avara:

rotto è l' ardente nodo, e sì tenace, il duro giogo, e le catene salde, tal ch' io pur resto un dì libero e sciolto; né mai fia più ch' altra amorosa face

quest' or gelato cor struga o riscalde, o ch' ancor sia da novi lacci involto.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
107 · Bernardo Tasso · Poetry Cove