Skip to content
1438–1488

LXVIII

Bernardo Pulci

Piangendo rido e sospirando godo e, gran coste salendo, me riposo, e sto sanza sospetto e son geloso, po' lieto son quando mi struggo e rodo.

Talor rispondo che chiamar non m'odo, timido e vile e son sempre animoso, allegro vivo e sto sempre pensoso, e dormo in sulle piume al terren sodo.

Son pe' giardini, per le selve oscure, soletto sendo e sempre a compagnia, e di chi più mi fugge veggo il viso. Fra gran soqquadri e ben mille paure

mi tengo esser felice, anzi beato; così in inferno godo il paradiso.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
LXVIII · Bernardo Pulci · Poetry Cove