VI.
Lentelied op paaschmorgen.
De blauwe hemel toont een vriendlijk lachend wezen, En de onbewolkte zon verspreidt een blijder gloed; En de aard, die moeder wordt, strooit gaven als voordezen, Nu weer de Lente keert met al haar overvloed. Het purperkleurig veld, beschilderd met violen, Is met welriekend kruid en klinkend groen bekleed;
En 't oog ziet hier en ginds een bloem in 't blad verscholen, Hel schitt'rend als een star op 't donzig grastapeet. Het welig kiemend zaad, ontsprongen aan de voren, Belooft aan 't hongrig kroost des landmans voedzaam graan; De wijnstok loopt weer uit, waar hij werd afgeschoren; Ras biedt de purpren druif ons zuivren nectar aan. Het teedre spruitsel tracht zijn windsels door te breken, En scheurt het wollig hoofd uit d' opgebarsten knop, En 't woud, dat door den storm, dien 't Noorden op deed steken, Werd kaal geplonderd, weeft weer kransen om zijn top. De mirt en wilg, de ahorn, de stam van olm en linden - 't Praalt alles, met een kroon van welig loof omblaârd. De bij, die voor haar cel weer voorraad zoekt te vinden, Danst momm'lend om 't gebloemt, waaruit zij honig gaart. Der vooglen zang ontwaakt en barst weer los in 't loover, Die zweeg, zoo lang de kou ze krimpend huiv'ren deê; Der nachtegalen lied rolt struik en heester over, En 't zangrig koeltje draagt die zoete tonen mee.
Ziet! hoe natuur herleeft, met nieuwe pracht herboren; Hoe alles, wat ze ons schenkt, terugkeert met haar Heer! Met Hem, die overwon en d' afgrond heeft bezworen! Het woud ruischt tot zijn lof! Het veld groent tot zijne eer! Hij, die op starren treedt, kon 't doodsgeweld trotseeren! Hem prijzen aarde en zee, 't gestarnte aan 's hemels baan; Ziet! Hij, die stierf aan 't kruis, Hij leeft en blijft regeeren! Geheel de schepping juicht en stemt haar lofzang aan!
Naar het Latijn van FORTUNATUS.
Cookies on Poetry Cove