III.
Eden's lusthof.
-------------------- Hier heerscht eene eeuwge lente in altoos malsche luchten, Hier loeit geen storm door 't zwerk; maar, drijvende uit elkaar, Ziet men de neev'len ras de heldre kim ontvluchten, Of weer versmelten tot het lieflijkst wolkenklaar. Nooit vraagt de dorstige aard hier, uitgeblaakt, om regen, Daar 't kruid door milden dauw gekoeld wordt en gedrenkt; Een eeuwig groen tapeet lacht u van 't aardrijk tegen, Dat altoos frisschen dos aan veld en heuv'len schenkt. Nooit heeft hier 't lomm'rig woud zijn blaadrenkroon verloren, Hoe dikwerf 't om zijn voet een sneeuw van bloemen strooit; Daar de oogst, die elders in een jaarkring wordt geboren, Hier elke maand opnieuw de welige akkers tooit; En als de vruchtbre boom zijn zwaar beladen toppen Naar 't aardrijk overbuigt en 't kleurt met vallend ooft, Dan ziet men aan de twijg de purpren bloem reeds knoppen, Die, barstende uit haar schel, weer nieuwe vrucht belooft. De lelie welkt hier nooit, noch staat hier mat te treuren; 't Viooltje niet gekreukt door d' indruk van den voet, Bewaart, gelijk de roos, die fierder 't hoofd mag beuren, Op 't altoos blij gelaat zijn donkren purpergloed. Hier vlijmt geen koude, doet geen hitte 't luchtruim gloeien; De lente houdt gebloemt, de herfst zijn vrucht gereed; 't Welriekend houtgewas doet kostbren balsem vloeien, Dien 't uit zijn fijne schors in milde drupp'len zweet. Als dan het speelziek koeltje in 't loof begint te suizen, En fluist'rend ademhaalt en nauwlijks hoorbaar zucht, Dan doet het weeldrig bosch zijn bloesems murmm'lend ruischen, En drijft alom een wolk van geuren door de lucht.
-------------------- Hier leî de Grodheid zelf d' onschendbren echtknoop samen, En sprak den zegen uit, 't was 't eerste bruiloftslied! Der englen koorgezang viel jub'lend in bij 't Amen, En zong van 't naamloos heil, dat zuivre liefde biedt. Natuur, die heel haar schat had uitgestrooid in 't ronde, Was voor het minnend paar bestemd ten huwlijksgoed;
Het Paradijsgebloemt was de eerste huwlijkssponde Van starrevuur omstraald, als blijde fakkelgloed!
Naar het Latijn van AVITUS.
Cookies on Poetry Cove