V.
Toch is uw vonnis reeds gesproken; Dat vonnis luidt: gij zult vergaan! Ook u zal eens het doodsuur slaan, Hoe fier gij 't hoofd houdt opgestoken, Hoe hoog uw keizersstoel moog' staan! Een stem als der bazuin zal schallen: ‘Parijs, de Machtige, is gevallen! Haar Pantheon verstoof in gruis; De stad, bevolkt met duizendtallen, Werd tot één graf, één knekelhuis!’ -
Maar geen sombre Psalm der boete, Die den dag der wraak verkondt,
Maar een vrede- en afscheidsgroete Ruisch' hier langs die graven rond! Hoeveel strijds is hier gestreden! Hoeveel boezemsmart geleden! Wie, die al de zuchten telt, Hier aan 't nokkend hart ontweld, Met den wierook der gebeden Naar des Eeuwgen troon gesneld? Of de tranen, die hier vloeiden, Onbespied door 't oog geschreid, Die als paarlen 't gras besproeiden, Waar nog de uchtenddauw op leit? Hier waar eedle Godgezinden Ook hun stille slaapstee vinden, Door Gods Vaderhand gespreid!
Vrede zij uwe asch, o dooden! Slaapt hier op uw peluw zacht, 't Zij uw graf zich dekt met zoden, Of met marmer staat bevracht! Vindt hier, moede zwervelingen, Dalende uit uw tuimelkringen, De u beschoren rust in 't graf, Die geen wereldvreugde u gaf! Ligge aan de overzij' der graven Ook voor u een veilge haven, Waar de Stad, die eeuwig blijft, ('t Kunstgewrocht van d' Onbegonnen!) In de schitt'ring veler zonnen, Met haar zilvren daken drijft! Die met jeugdig schoon zal blinken, Van de Godsrivier doorvloeid, Als Parijs in 't graf zal zinken, En de Seine is drooggeschroeid; Wie geen nacht haar licht kan rooven, Schoon de laatste zon dáár boven Eens haar stralenkrans gaat dooven, Als een krater uitgegloeid.
Zalig, zalig, wie zijn gangen, Naar die Godsstad hield gericht, En als burger werd ontvangen,
Waar de kroon is opgehangen, En de onwelkbare erfnis ligt! Vond hij dáár zijn zaalge woning - Ach! hoe arm wordt dan uw schat, En hoe bleek uw praalvertooning, Trotsch gebouwde Wereldstad!
Cookies on Poetry Cove