Dichtwerken. Deel 1

III.

1815.

Hersteld? - Ach, dempt die jubelzangen, Te vroeg geslaakt door 't argloos hart! Het zwerk gaat loodzwaar nederhangen, En kleedt weer aarde en lucht in 't zwart.

Blikt naar Sicielje's strand? Dáár bleef een Etna rooken, Wier gloênde lavastroom, haar krater uitgebroken, Al wat hem weerstand bood, verslond! Dáár gist en werkt en kookt de grond, En barst weer open! Hoor! daar gilt het langs de stranden: Hij keert ten troon, - Napoleon Ontgrendelde zijn kooi, verscheurde als rag zijn banden, En zocht weer Frankrijks oeverzanden, En landde - en overwon!

Heel Frankrijk schijnt een woud, dat, door den storm bewogen, Zijn takken over houdt gebogen, En Neêrland dreigt te plett'ren in zijn val; Een woest en holstaand meer, waar diep de kolken woelen, Dat dam en bedding weg zal spoelen, En Neêrland 't eerst verzwelgen zal.

Bataven! Belgen! vliegt ten strijde, En volgt vereend de Oranjevlag! De vorstentelg kampt aan uw zijde, En voert uw drommen aan ten slag. Snelt aan, gij saamgedrongen scharen! Ten strijd voor haardstede en altaren, Voor gade en kroost, voor land en vorst! Vliegt Frankrijk's benden aan als tijgers, En rukt de in 't staal beproefde krijgers Marengo's lauwren van de borst.

Juicht, dapp'ren! de aadlaar deinst met stukgeschoten schachten; Hij fladdert ver naar 't Zuiden voort. Heil u! die onversaagd uw vijand in dorst wachten, En hem de slagwiek hebt doorboord! Heil u! die u de borst van 't heilig vuur voelt zwellen Der weer ontgloorde vrijheidsvonk, En d' aadlaar uit de lucht mocht vellen, Die tegen 't zonlicht in dorst snellen, Dat na een nacht van jamm'ren blonk!