Skip to content
1503–1565

SONETTO CCCCLII.

Benedetto Varchi

Vidrosco, io soglio ben, quando talora Doppio mi sprona onesto alto disìo, Quel che mi detta amor cortese e pio, Mandar con voce, o con inchiostro fora;

Ma non però crediate voi, ch'allora Pensi di tôrre o l'altrui nome o 'l mio A quel, che tutti involve oscuro obblio, Dopo questa fatal così breve ora:

Se non se alcun, cui lungo studio e raro, Sublime ingegno, e sua felice stella Rendon sempre quaggiù celebre e chiaro. Dunque, se 'l ver lodar volete, e caro

V'è farvi conto a questa gente e a quella, Il gran Casa cantate e 'l mio buon Caro.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
SONETTO CCCCLII. · Benedetto Varchi · Poetry Cove