Myne eerste zangen

II.

En zy werd groot! - O schoon was zy, De maegd waer ik als kind meê speelde, Dat elken glimlach met my deelde En slechts zyn zoenen schonk aen my.... Ja, schoon was zy!... O hoe bewonderde ik Van 't zacht gewaterd oog, dien lieven blik! Hoe voelde ik dat één oogslag my geschonken, Myn boezem hygen deed, en my In 't midden van de dartle jonglingry, Deed droomen aen haer minnelonken!... O glimlach niet! - men mint in 't dorpke daer Zoo innig, o zoo innig steeds elkaêr! Een wereld, met zyn' blauwen hemel Ligt daer vaek in een vrouwlyk oog!... O wat de wereld spotten moog', 'k Min 't dorpke boven 't stadgewemel. Ik min zyn zoete en kalme rust Die het in sluimring heeft gekust!... O had ik nooit dat oord begeven, En nooit gedacht, gevoeld, geschreven, Verslingerd op des levens vaert; -

Ik had dan zeker, min verdorven, Ginds bloemen van geluk gegaerd; 'k Had ginds geleefd, 'k was ginds gestorven, 'k Had haer welligt voor my bewaerd. .................................... Haer! - O daer zyn er in deez' wereld Die schoon, en niet gelukkig zyn! Wier wang in lente's morgenschyn Door droefheids dauwdrup is bepereld; Wier oog verglaest, wier wang verdort, Omdat het hart verouderd wordt Schoon het nog kinderlyk moest wezen. Dat is een' tering die in 't harte woedt, Die men daer koestert, lieft en voedt! Ach, zonder hare dood te vreezen! En zonder dat men weenend ziet Dat men geen levensvreugd geniet, De blonde zomer henen vliedt.... Eén blik, één woord, verbleekt uw wangen, En doet uw hoofd tot droomen hangen, Eén blik, één woord! - O neen niets meer! Geeft u, en blos en vreugde weêr; Strooit bloemen op het kerkhofpad, Dat eerst geen bloemen voor u had. Eén enkle blik!... gy glimlacht?... O 't Is zeker dwaes - toch is het zoo!... Of, kunt gy als een kind vergeten, Terwyl de jaren henen vliên? Heeft de weldaedge tyd misschien Een sluijer op de wond gesmeten; - Toch blyft die kanker immer by! De tyd kan jaer aen jaren hechten: Gy zult soms in uw droomery Een krans aen het verleedne vlechten.

De lach, die om uw lippen zweeft, Is als de lach der doode schoone, (Wier mond een spier vertrokken heeft) Dat dit zich als een glimlach toone, - Het hart is koud en zonder gloed Voor 't geen een glimlach heeten moet! .................................... En al dat droef, dat smartlyk wee, En al dat heimlyk zielelyden, Dat vloeken, dat gebenedyden, Die kalmte, of wel dat droevig stryden, Brengt vrouwelyke liefde mêe. ................................... Doch ik verdwael... Toen ik daer even Met wee die woorden heb geschreven, Herdacht ik de afgestorven vrind!... Een broeder in de kunst, wiens zoete zangen, My tranen aen de wimpers hangen, Omdat ik hem dáér wedervindt. In 't minste lyden van zyn harte, In heimwee en in liefde-smarte, O daer, in elke melody, Spreekt zyne droeve ziel tot my! .................................. In 's meisjes kamer stond een beeld Van den gekruisten op deez' aerde, Waervoor zy telken avond bad, Waervoor zy mymrend nederzat, En tranende op zyn' wonden staerde. Want toen zy nog een kind was, deed De moeder haer dat beeld aenschouwen, De blanke handjes zamenvouwen, Heur hopen, wenschen en betrouwen Slechts op den droeven Heiland bouwen,

Die voor een kind der aerde leed!... En aen den voet van dit godsdienstig wezen Lag er een boek. Van die niet - neen! Waerin de vrome zielen lezen En van de wereld opgerezen, Den hemel lieven - hem alleen! o Neen!... Dáér, rustig aen den voet des Heeren, Daer lag de booze wereld! Dáér, Lag om den schoonsten rozelaer, De slang gekronkeld van 't begeeren! .................................... Eens hebt ge een blik van 't blauwende oog, Dat stipje van den zuivren hemelboog, Op 't boek der wereld laten glippen! 't Gebed sliep op uw reine lippen; Uw oog was van uw' God gekeerd! In mymering ontschoot de vinger Aen 't stille biddend handgeslinger, In 't kantlend wiegjen u geleerd! Gy kuste 't boek der booze wereld, Met valsche bloemen als ompereld, Dat u den boezem jagen deed! Helaes! gy wist het niet, wat leed Die zinnelyke kus moest wezen!... Sinds gy die blaedren hadt gelezen, Ach! biddet gy maer zelden meer! Gy legde 't hoofdje droomend neêr. Wat droomdet gy?... O ja! het scheen, Wen men u zag, zoo schoon, zoo rustig, Den blanken arm om 't hoofdje heen, Den zilvren boezem zoo wellustig, Zoo golvend, - o het scheen, dat gy De stem des boeks als melody

In die betoovring bleeft beluistren! 't Scheen, dat ge uw lippen opensloot En smachtend voor een' kus die bood; Terwyl haer, by 't gebroken fluistren, Een woord - een liefde-woord ontvlood!...