I.
Dertig trappen hoog, daer woonde Walter, wit van baerd en lok: Wit gelyk het helder sneeuwkleed, Dat den aerdboôm overtrok.
Lang was 't voor hem levenswinter, Bange winter - bange nacht!... Hoeveel dagen reeds in kommer En in weemoed doorgebragt!
Jongling zynde, huisde Walter In een lusthof voor het oog; Man geworden klom hy droomend Vyftien trappen naer omhoog.
En toen eens de gryze vlokken Daelden op zyn' schedel neêr - O toen stapte hy, al zuchtend, Vyftien trappen hooger weêr.
Daer, door de gebroken ruiten, Viel de hagel, floot de wind. ‘Vader,’ bad hy, ‘ach niet hooger! Schenk genade! spaer uw kind!’.
Zyn' verdorde en stramme handen Hield hy hemelwaerts gerigt; ‘Niet voor my!’ zoo bad hy snikkend, ‘Niet voor my, maer voor myn wicht!
Niet voor my!.... Neen, duizend smarten Hebben my het hart doorwroet: Nog zou ik myn schedel bukken, Vader,.... als het wezen moet.
Maer myn kind is rein en schuldloos! O uw schrikbre vloek dael' nooit Op dat blonde zilvrig hoofdje, Dat zoo smeekend voor u plooit!.....’
Naest hem stond een lieflyk meisje, Nauwlyks negen zomers oud. O met hoogmoed had een' moeder, Zulk een dochterken aenschouwd.
‘Vader,’ sprak het ‘waerom weent ge, Wil de hemel ons dan kwaed?....’ ‘Roosje,’ snikte weêr de grysaerd, ‘Ach!..... hy mint hen, die hy slaet!....’
En hy wischte dan de tranen Van 't gerimpeld aenzigt af, Klemde Roosjen in zyne armen - Roosje dat hem kusjes gaf.
En toen nam zy van haer halsje Het geruitte doekje, dat Haer nog nauwlyks voor de koude Van den wind beveiligd had;
En zy stopte 't kleinste spleetje Van het klein versleten raem, Zocht de kleinste brokjes brandhout In het arm vertrekje zaêm;
En toen ging zy naer beneden, Bad daer: ‘'t Is zoo koud, zoo guer, Geef my, buervrouw, in myn klompke, Slechts een enkel kooltje vuer.’
Weldra zat de gryze Walter, Met zyn Roosjen op de kniên, Stom en spraekloos als een standbeeld, In de gele vlam te zien.
En de wind sloeg nog gestadig 't Venster klapprend heen en weêr; En de hagel viel nog klettrend Op 't verdoofde glasraem neêr.
Negen jaren waren henen Sinds dien onvergeetbren dag; En sinds Walter 't eerste scheemren Op 't gebroken venster zag.
Negen jaren sinds de grysaerd, Vyftien trappen hooger trad, En zoo vuriglyk den hemel Om geen hooger treden bad.
Waer men over negen jaren Zucht en beê ten hemel zond; Waer men immer tranende oogen, Armoê, snydende armoê vond;
Daer, daer bogen frissche bloemen, Haer fluweelen kroonen neêr; Daer ontbrak noch stoel, noch tafel, Noch de donzen peuluw meer.
Daer, waer over negen jaren 't Bange zuchten werd gehoord, Werd de stilte door het zingen Van het minnelied gestoord.
Roosje!.... zyt gy zoo gelukkig? Waerom kweelt ge toch zoo bly?.... Is het tydstip van ellende Reeds vervlogen, reeds voorby?
Heden telt gy achttien zomers; O men roemt u, maegdelyn! Kan een engel in den hemel Schooner, reiner dan gy zyn!
Maer gy zwygt, gy buigt zoo schuchter, 't Lelieblanke voorhoofd neêr. Waerom toch die blos der schaemte?... Roosje!..... neem uwe armoê weer!...
Zoeter is de traen der armoê, Die 't aen zuivre harte ontvliet, Dan de glimlach, die u schuldig Om de rozenlippen schiet!.....
Schuldig!.... Denkt ge in uw gebeden Aen uw zaelge moeder nooit?.... Arme!.... 't asch wordt, nu vergeten, Als het stof uit een gestrooid!
Want gy hangt geen bloemkrans weder Aen het kruis, dat zich zoo droef Ginds, in stede van een' treurwilg, Neêrbuigt op uws moeders groef.
Nimmer glanst meer de avondzonne In den parel uwer ziel - In de traen, die op het moskleed Van haer' heuvel nederviel.
O! dat alles is vergeten! Wen daer iets nog glinstren zou, 't Waer de hartelooze druppel, Roosje, van den killen dauw.
En de bloem die 't graf zal kleuren, Is 't viooltje, dat, te vroeg! Reeds de teering in zyn hartje By de ontluiking mededroeg.
O, gy hebt haer lang vergeten! Blozend', Roosje, wen ge thans Aen die tranen somtyds mymert, Of wel aen dien bloemenkrans.
En toch minde u deze moeder, En toch hoedde zy u teêr, En toch blonken uwe tranen, In haer' moederoogen weêr!
Daer in blonk, als in een' spiegel Zoo getrouw, de lieve lach, Dien zy in uw blauwende oogen Rein en schuldloos zweven zag.
Rein en schuldloos!..... arme moeder! Sinds zy dwaelde zoo alleen, Zweefde uw Roosjen als een' vlinder, Over menig bloempje heen!
Rustend hier en rustend ginder, Zoenend wat het prachtigst blonk; Onverschillig of het harte Gift of zoeten honig dronk!
Roosje!.... Ach, uw gryze vader Weet niet dat gy zoo bedriegt; Weet niet, dat de stille vroomheid Op uw lieflyk aenzigt liegt.....
Weet niet, dat één enkele oogslag, Eén, één vuerge harteklop, U op 't pad der deugd deed struiklen!.... Ach! geen engel rigtte u op!
Cookies on Poetry Cove