IV.
En 's morgens speelde een doodschbleek kind Daer aen den eeuwen-ouden lind, Met de afgevallen blaedren. Zyn aengezigt was zonder gloed, 't Scheen, dat geen enkle druppel bloed, Nog omdreef in zyne aedren. Zyn kaekskens waren ingestort, Als 't afgevallen blad verdord.
Zyn hair was vael, beroofd van glans; 't Onvleeschde handje weefde een' krans Dien 't later weêr verstrooide; En wen dat neêrviel, o dan zag Ik, dat een pynelyke lach, Zyn blauwe lippen plooide. Kind, kind uw lachje doet my zeer! Lach toch zoo koud, zoo wreed niet meer!
Het stond en speelde daer alleen, En de andre kindren vlogen heen En weder langs den velde. En wen het soms eens naderkwam, En deel aen 't kinder hupplen nam - Rampzalig kind! - dan snelde Die blozend, schoone kinderschaer, Weêr als een vooglenheir van daer.
Dan bleef het weêr van verre staen. - Wat hebt gy, kindje! toch gedaen, Dat men uw spel wil myden? O 'k zie, wen gy daer eenzaem staet En 't zuchtje droevig glippen laet, Wat men uw hart doet lyden! Zoo diep verstoten kindelyn! En toch - toch zoo rampzalig zyn!
Zoo dikwerf aen uw moeders schoot Staen beedlen om een stukje brood, Door honger aengedreven! Zoo vaek, dat door een' tranenvloed, Gy, kindje lief, begrypen moet: Niets, niets om u te geven! Niets dan de traen die 't oog ontschiet, En langs uw loksken henen vliet.
En toch verstoten en veracht, Wen ge eens de kindren tegen lacht Of huppelt aen hun zyden; Wen ge u wilt menglen in den krans, Wilt deelen in den blyden dans!.... Helaes! geen medelyden! Drukt men dan reeds den kinderzin, Een afkeer voor den armen in!
Gy raedt niet waerom m'u begeeft, Noch weet wat smet er op u kleeft, Die eeuwig u zal blyven! Nooit! wischt gy u die schandvlek af, 't Vooroordeel zou die op uw graf In gloênde lettren schryven. O 't is uw armoê niet alleen Die u rampzalig maekt! - O neen!
Neen, 't is omdat uw moeder nooit, Het hoofd godsdienstig heeft geplooid Voor 's priesters huwlykszegen! Omdat in hare broze ziel De liefde-gloed te ruimschoots viel, Omdat zy niet kon worstlen, tegen 't Geen de hemel haer eens gaf; - Daerom - gedoemd tot aen het graf!...
'k Beklaeg u kind, dat nog niet raedt, Waerom het wichtjen u verlaet En nooit een kus zou schenken; Waerom het, wen 't u naedren ziet, Zelfs zyne wooning binnenvliedt, Op de eerste moederwenken; En waerom men u niet beklaegt, Wen gy een karig aelmoes vraegt.
Maer wat de mensch ook vloeken moog', Hef tot den hemel, kind! het oog; Wil dáér uw smarte klagen! Want gy - gy zyt niet schuldig, neen! God zal uw hateren alleen Geduchte rekenschap eens vragen! Uw moeder? - was zy het weleer - Zy is ook nu, niet schuldig meer.
Ik koosde 't arm en treurig wicht, En op het doodschbleek aengezigt Verscheen een vreugdgeflonker. Ik gaf 't een kus - het gaf dien weêr; Daer rolden tranen van my neêr, En in zyn oogske blonk er Een traen; maer 't was geen traen van druk, O neen! een traen van zielsgeluk.
Waer zyn zy thans? - O ga met my! Ginds aen den linde rusten zy. Zy hebben 't zelfde graf verworven! Wat hadden zy ooit meer verlangd?... Zy leden en zy stierven zaem; Zy rusten hart aen hart geprangd! Ja, zoo geleefd en zoo gestorven! Geen kruis aen 't graf - o zelfs geen naem Staet op de lindenschors gespleten..... Daer heerscht - vergeten.
1846.
Cookies on Poetry Cove