I.
Zag men de sikkel door het graen, Het zware goudgeel koren slaen, Dan juichten buer en vrinden; Dan dacht men aen den blyden dans Van 't oogstfeest; - aen den bloemenkrans Om 't hoofd der koningin te omwinden. Dan wenschte reeds 't lief maegdelyn, Dat zy de koningin zou zyn.
En 's morgens als de blyde dag Op den bedauwden wingerd zag, Die om het venster kransde, Dan deed zy 't kleine raempken op, Terwyl, gelyk een pareldrop, Het hemelsch blauwige oogje glansde; Het zocht de wyde velden rond Of het daer reeds de maeijers vond.
Ginds sloeg de zilvren sikkel weêr De rype korenhalmen neêr, Ginds bond men gulden schoven. ‘O! riep zy, morgen kan het graen Op 't veld, in gele tenten staen!.... Wat zou ik veel - o veel belooven, Wen ik dan in den speelnootkring, Den krans der koningin ontving!’
't Was toen ik op myn' drempel zat, Dat zy my schuchter nader trad, En naest my neêrgezeten Sprak zy van 't oogstfeest, zoo naby, En fluisterde: ‘Zeg - wie kiest gy, Gy immers zult my niet vergeten?... Niet waer?...’ En zie, de schaemte goot Op beî heur wangen 't rozenrood.
O 't was een lieflyk maegdelyn! 't Had lokskens zachter dan satyn, Zwart als 't gepluimt' der meerle; 't Had oogskens als de bloem van 't vlas, Ja waerlyk, beste vrienden! 't was Als blonken daer twee kostbre peerlen. En wangen! - 't Rypvol appelkyn Kon niet zoo rood, zoo blozend zyn.
En dan die kuiltjes, die men zag By elken zoeten, lieven lach, G'lyk niemand lagchen konde; Die lipjes, (tooverend verschiet!) Die u als vroegen: waegt ge niet Een enkle dagelyksche zonde? Geloof gy dat het hart my joeg En sneller onder 't wambuis sloeg.
Heur armkens waren poeslig, ja Geen juffer heeft heur wedergâ; En dan die kleine voeten, Haer beentje tot den knie ontbloot, Wien 't kousje zondags slechts omsloot;.... Gy zoudt voorwaer wel hygen moeten!.... O neen, geen enkel maegdelyn Kon schooner dan dit meisje zyn.
Zy sprak: ‘Wilt gy dat by den dans, De bonte koninginne-krans Myn hoofdeken omslingert? Ik geef’ (daer kwam een sterker blos) ‘Een' blauw' bewaesden druiventros, Den grootsten van myns vaders wingerd! Die groote ginds - die dáér - zoo hoog, Ver boven mynen venster-boog.’
En watertandend hief ik toen Myne oogen op, en zocht in 't groen - ‘O riep ik, welk een malsche!....’ - ‘Ziet gy dien blauwen duiver niet, Die pylregt naer den hemel schiet, Met zynen ryk gekleurden halze Zoo schittrend in het licht? - Welnu, Dien schoonen duiver schenk ik u!’
Ik hield myne handen voor 't gezigt Tot wering van het zonnelicht, En knikte twee, drie malen. - ‘Of wel, zoo sprak zy, 'k geef u iets.... Waer, o ik weet het, vriendje, niets Voor u in waerde by kan halen! Ik geef u.... hoor!.... Ei, raedt eens wat?... Veel zoenen!.... He?.... Zeg doet ge dat?’
Ik dacht, die tros hangt toch wat hoog, Die duiver ook ontschiet myn oog, Die lippen zyn my 't naeste!.... Ik knikte en de armen om heur hals, Gaf zy er honderd zoet en malsch, En ik gaf juist den allerlaetsten, Toen sluipend daer myn vader kwam En driftig my by de ooren nam.
‘Wat, riep hy dreigend, schalksche guit Wat rigt gy daer in 't eenzaem uit!’ - ‘Niets! riep ik, onder 't beven. En 't oog in tranenwolk gehuld; Niets vader! 't was een oude schuld, Zy moest er my nog honderd geven! - ‘'t Is waer! zoo bad zy, buerman ja...’ Ik ging - zy zag my droevig na.
Maer toen 't Augustus-feest begon, Toen ieder vrolyk was - toen kon Men 't lieve kind zien dansen. Het droeg de koninginne-kroon, Een wit gewaed, wat was zy schoon By 't liefelyke maneglansen! En wat er toen nog is geschied, Verraedt de maen aen vader niet.
Cookies on Poetry Cove