III.
Al uw vreugd verstoof als kaf.... 't Roosje brak in 't bloeijen af.
Tollens.
Voorwaerts, Roosje, zaei geen' tranen Op het kil, bevrozen pad! Wilt gy 't hart der wet verbidden, Haer - die nooit een harte had?....
Nooit een hart van medelyden! Bied geen weêrstand, ga gedweê, In het blank gewaed der onschuld Met de ruwe beulen meê!
Wreed ontwaekte! door de droomen Van geluk in slaep gesust, Dacht gy, dat de weelde of liefde U daer wakker hadd' gekust.
Arm en wreed bedrogen Roosje! Straks was alles schitterglans, Rykdom, schatten, parels, kroonen, Feesten, liefde!.... Kind, en thans!...
Thans?.... Voor liefde?... Smaed, verguizing! Voor paleis?.... Een hol, een graf! O daer rollen op uw ketens, Voor geparelt - tranen af!
Daer zult gy geen toekomst droomen, Die geluk en vreugde biedt! Daer slechts is de droeve spiegel, Waer men in 't verleden ziet!
Waer men leest in 't boos geweten, Als in 't opgeslagen boek!.... Waer de traen soms op een' bladzy' Neêrrolt - maer ook vaek de vloek!
Vroeg! te vroeg, gestorven Roosje! Vóór den morgenwind verdord! - O wat is de droom der misdaed In dit broze leven kort!
En reeds krast de deur des kerkers, En reeds waggelt uwen voet Op den grenssteen eener wereld, Die m'een grafkuil heeten moet.
Wend het hoofd om; - onze wereld 't Laetste vaerwel toegebragt! Hoor, daer ruischt een stemme ‘Roosje!’ Droef verstervend in den nacht.....
En zy wendde 't hoofd - en smeekend Hief zy de armen droef omhoog; ‘Vader!’ riep zy; doch geen vader Die zyn kind in de armen vloog!
Neen, hy stond daer onbewogen In het maenlicht, doodsch en bleek. Niets bewoog zich, dan de baerdlok Waer de wind door henen streek.
‘Roosje!’ sprak hy droef en somber, Maer doordringend: ‘Roosje, ik zoek U den nachtgroet nog te brengen..... En die nachtgroet is..... myn vloek!’
En van af de kerkertrappen Klonk een akelige gil; En de zware deur des kerkers Sloot zich droef.... 't Werd alles stil....
In die doodsche kerkhofstilte Droeg de wind zyn' woorden meê: ‘O! voor eeuwig dan verzwolgen In die bandelooze zee!
‘Dertig trappen opgestegen, Droomde ik al myn leed ten top!.... Ha!.... zy daelt er vyftien neder; Ik.... styg er nog vyftien op!’
En hy ging met snelle schreden, 't Hoofd naer 't zwoegend hart geheld; En voor 't laetste heeft de nachtwind 't Luttel zilvrig hair geteld.
Ach! geen reine geest der godsdienst Die den zwakke hulpe biedt!.... Wie slechts bidt in onspoedsdagen, Treedt toch langs zyn rigtsnoer niet!
En de zonnegloed viel bevend Op 't gebroken vensterglas Van de vliering, - vyftien trappen Hooger dan zyn wooning was.
En daer hing de gryze Walter!.... Arme vader, die, te zwak! Voor den zwaren slag der liefde Als een' rype strooihalm brak!....
1846.
Cookies on Poetry Cove