VII.
Soo soud ick wis
Van man berooft niet blijven
Noch met droeffnis
De lange nachten stil
Alleen onfris
In ydelheyt verdrijven
Maar nu ick mis
Doch teghen mijnen wil
Troost Vlyssis
Hit tot mijn coude kil.
Nu moeten wy den langen’ dach
Laertes ick die prangen’ mach
Telemach' die verlangen, plach
Dus leven in geschil.