Quel che indomite fere, petre e piante
trasse col suo cantar celeste e raro,
quel che intento al tuo lume ardente e chiaro
versò tanti suspir', lacrime tante,
ito è: ché de aver dato al mondo errante
un sì gran don se pentì il cielo avaro.
Questo anno è ben per te, Cicilia, amaro:
Francia l'aver ti tòl, Morte l'amante.
Ma ben mostra esser cieca e poco accorta:
ché se avesse respetto alla sua gloria
non daria a Serafin vita sì corta.
Nulla è il far se dil far non se ha memoria:
quando quella superba t'arà morta,
chi fie chi scriva tanta soa vittoria?