Skip to content
1463–1537

469

Antonio Tebaldeo

A che son gionte le mie rime e il canto? Ove son le speranze mie condotte? Hor conviemme habitar spelonche e grotte e sol nutrirme de sospiri e pianto:

ché mai fo cosa desïata tanto quanto da me fo la passata notte. Ma veggio ben che son le file rotte ove mia vita se teniva alquanto,

ché, quando io me pensai con prosper vento giongere in porto e aver fidata guida, nel mar me ritrovai più che mai drento. Cussì va chi nel mondo se confida,

ove alcun mai non se trovò contento a ben che alcuna fiata in lui se rida.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
469 · Antonio Tebaldeo · Poetry Cove