Skip to content
1463–1537

382

Antonio Tebaldeo

Se de l'eburneo pie' non seguo l'orme, se rade volte a contemplar vi vegno, s'io non mostro d'amor fuor alcun segno, glorïosa mia Laura, il cor non dorme.

In parte sto, ché mal a me conforme temo trovarmi: ché se aveste a sdegno un dio et esser pria voleste legno, men degnareste un huom vile e deforme.

Non vo', sendo tornata in corpo humano, che per me far di novo vi sia forza del pie' radice e rami de la mano. E se amarvi il destin me stringe e sforza,

amar donna vi vo', ché assai più strano serebbe amar una insensata scorza.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
382 · Antonio Tebaldeo · Poetry Cove