Skip to content
1463–1537

216

Antonio Tebaldeo

Io son tuo servo, e duolme essere indegno, né son pur hora, ma fui in fasce e in cuna: statene certo, e non dar fede alcuna se il contrario te dice alcun malegno.

E se la stantia mia sempre non tegno apresso te, non vòl la mia fortuna; far me convien, signor, come la luna, che qua sta parte e parte al stygio regno.

E aciò che ne abi fede integra e piena questa carta terrai, ne la quale io per sempre me ti do servo in catena; io l'arei scripta ben col sangue mio

per più certeza, se ciascuna vena asciuta non m'avesse il cieco idio.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
216 · Antonio Tebaldeo · Poetry Cove