Skip to content
1463–1537

132

Antonio Tebaldeo

O simulate lacrime! o suspiri! o giardin finto e veramente bosco! o nectar misto cum amaro tòsco! o promesse fallace! o van' desiri!

Se avien che mai da tanti aspri martyri liber mi sciolga e de 'sto carcer fosco, poi che Amor crudo e perfido conosco, non fia ver che più donna a sé me tiri.

Deh, che dico io? Meglio è tacere assai, ché se 'l nemico intende il mio secreto, non semaran, ma cresceran mei guai. Una ragion fa che nel mal sto quieto:

che se Fortuna non è stabil mai, forza è pur che una volta io viva lieto.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
132 · Antonio Tebaldeo · Poetry Cove