Lasso, non basta ch'io ardo, che l'immenso
foco che me destrugge inforzo anchora:
ché i sospir', che soffiando escono ognhora,
il fanno al suo furor più fermo e intenso.
Donque tu, fiato impetüoso e denso,
sta' quieto tanto che la fiamma mora;
lassa a gli occhi mandar lacrime fuora,
che fieno a questo mal miglior compenso.
O stolto me, che l'amorosa face
spenger credo cum aqua! Arse già il fianco
del gran Neptun, che in mezo l'onde giace.
Su pur, suspir'! Nesun de vui sia stanco,
prestando aiuto al foco che mi sface:
ché se 'l duol fia magior, durarà manco.