Antonio mio, ben veggio che le spise
te son sì minuite e 'l grand'onore
ch'hai recevuto da zascun segnore,
che già fo ben chi assai per men s'ancise.
Tu t'hai lassà condur a tal pendise
sol per tuo çoco e per tuo grand'errore,
e non pensi che beffe e desenore
non fûr già mai da povertà divise.
Poiché te piace, e io te vo' servire,
pregandote ch'al cor te faccia un smalto
de questo, per recordo al tuo fallire:
che se de basso mai retorni in alto,
non te lassare al vizio sì 'nvilire
che tu retorni a zò per tuo diffalto.
I' vo per trenta soldi: sta sì accorto
che, come giongo, corri tosto al porto.