Zederymen

Zang: Tweede Karileen.

I. GOd verlaat zijn dienaars niet Schoon hy haar laat proeven veel verdriet. Na het leet // is zijn heil haast gereet, Om hun hert' // weer te stellen buiten vrees en smert. Des is 't gemoet // 'twelk hier doet // al-le goet, Wel gesterkt // als het Godes

aart bemerkt. Want hy laat // zelden 't quaat, 't geen hy haat, Zoo veel macht // of zijn troost heeft 'et eerst verzacht.

I I. Jezus liet in 's doots gevaar, Zoo het scheen, zijn kindren allegaar. Maar zijn macht // is daar na weer volbracht, Als het graf // na drie dagen, hem weer levend gaf. Op 't Pinxterfeest // bleek 't noch meest // aan de geest Die hy zant // tot een heiligh onderpant. Hun geween // was nu heen // en met een' Zagen zy // dat Hy haar bleef gestadigh by.

I I I. O wat vrolijkheit en vreugt, Wat vermaak heeft hun de ziel verheugt Die den Heer // zoo getrouw in zijn leer, En zoo goet // ondervonden in haar tegenspoet! Al 't zwaar verdriet // eerst geschiet // trof haar niet. Spot en smaat // noch der Joden boozen raat;

Hoe gequelt // geen gewelt // heeft ontstelt Hun gedacht' // deur den troost die 't was aangebracht.

I V. Zeldzaam quam in yders oor' Haar verstant zoo wonderlijk te voor. Galileen // was bekent in 't gemeen, Voor geen troon // daar de wijsheit heerlijk stont ten toon. D'onwijste schaar' // heeft van haar // openbaar Wel gezeit // 't is de wijn die haar verleit. Maar dien 't oog' // niet bedroog' // ziend' om hoogh, Was bevreest // door 't gehoor van 'er groote geest.

V. Maar, ô redenloos besluit! Steekt u oog' niet heel moetwillens uit; Hier is 't woort // nu vervult; 't welk, gehoort Uitten mond // des Propheten, rust' op dezen gront. God, die 't gemoet // stroomen doet // als een vloet, Heeft zijn macht // openbaar in 't licht gebracht. Elk zie toe // wat, en hoe // hy nu doe: Want Gods Zoon // heerst nu zelf in zijn 's vaders troon.

V I. Dus heeft yder in zijn taal Aengehoort een Goddelijk verhaal, Dat hun ziel // in de gront wel beviel, En, belaan // dede vragen; ach! wat diend gedaan? Zy zeiden doet // rechte boet // in 't gemoet; Vliet van 't quaat // met een onvermoeiden haat:

En dan voort // na zijn woort // zoo 't behoort Laat geschien // datmen u 't heiligh Doopzel dien'.

V I I. Menigh, als dit was gezeit, Was terstont tot dezen dienst bereit. En 't vermaan // dee 't getal groeien aan Op dien dach // by drie duizent diemen doopen zach. Dus onder een // zeer gemeen // en te vreen Wel gerust // met vermaak en zoete lust, Bleef die schaar // met malkaar // lang daar naar Eens gezint // 't welk men nu weinigh ondervint.