Zederymen

Zang: Wanneer ik slaap.

I.

DIe, glat en fris, vol zuiver bloet is, Van lichaam kloek en wel ge-moed is, Die hoeft noch zap noch kruit Dat elders spruit. Maar die, ongezont, Quaat en vuil van gront Doodlijk is gewont; 't is reden Dat hy versterk' zijn zwakke le-den.

I I. Is, naar ons oog', de ziekte vreeslijk, En, na het schijnt, schier ongeneeslijk: Licht zegt den medicijn 't Zal noch wel zijn. Heb maar moet. geen noot. Geen gevaar zoo groot, Al waar 't totter dood, 't kan wende. De tijd maakt end van veel elende.

I I I. 't Is waar, 't verstant doet uitkomst hopen, Daar ree goe uitkomst schijnt verloopen. Maar alle hulp en kracht Wert by gebracht. Die zijn quaal erkent, En ter hulp zich went, Voelt hem wel in 't end ontslagen Van 't leet in 't eerst zoo swaar om dragen.

I V. Maar in 't verkiezen ist gelegen Wie ons genezen zal ter degen. Veel meesters roemen stout Haar zalf als gout. En het einde leert Dat hun raat meer deert Dan het quade weert. geen prijzen Maar waarheit moet haer kracht bewijzen.

V. Die hun verstant aan reden binden,

En langs dien draat 's quaals oorspronk vinden; Met midlen om het quaat Eer 't verder gaat, Strak te wederstaan; Om, door 's levens paan, Beter pat te gaan; diens raden Kan voordeel doen en geenzins schaden.

V I. Dien wegh is vlak en wel te treffen. Want waarheits wegen loopen effen. Qua anwenst sterft geheel Door 't tegendeel. En 't gemoet raakt vry Van de slaverny. En de geest wort bly inwendigh, Die door de zonde was elendigh.

V I I. Die d'oorzaak stopt van ondeugts stroomen, Zal boven ondeugt zelf wel komen. 't Quaat is zijn prikkel quijt Als d'oorzaak slijt. Heeft dwaas onverstant V gebracht aan bant Langs d'onwijze kant der zonden, Zie door wat wegh ghy wort ontbonden.

V I I I. Niet door een zot en ledig wenschen Daar zich aan houden veele menschen. Noch door gezucht gesteen Als 't gaat alleen.

't Zy ghy wacht of waakt Tot u God eerst raakt, En u zelven maakt onmachtich, Daar God u maghtich maakt waarachtich.

I X. Wie geeft u 't lijf met geest en spieren Dat ghy 't na reden kont bestieren? 't Is God, die ook gebiet Dat ghy toeziet, En van zond' en deugt Wisze keur doen meugt, Om des Hemels vreugt te erven Door eigen wil en lust te derven.

X. Zoo keert het al tot Gode weder. En alles daalt weer van hem neder. Zijn goetheit en zijn maght Zy hoog geacht! Ons is opgeleit, Om in heiligheit Voor zijn Majesteit te leven, Na 't woort ons door zijn Zoon gegeven.

X I. O die dat woort te recht doorgronden, Die vinden balzem voor hun wonden. Daar is voorbeelt en leer. En zalf na 't zeer. Daer is niet dan goet Datmen spreekt en doet, Waar door het gemoet en zeden Gestuurt wort na d'oprechte reden.

X I I. Daar me verdwijnen vuile vlekken. En 't nieuwe kleet zal heilzaam dekken. Nieuw leer draegt nieuwe wijn. Geen schijn, maar zijn: Geen gepraat, maar daat/ 't Zy hoe dattet gaat Altijt na Gods raat te leven, Daar heeft zijn ziel haar toe begeven.

X I I I. Die leer baart vrucht voor dieze achten. De vrucht verschijnt door 't wel betrachten. Godt is den vromen zoet. Den goeden goet. Die door 't woort herbaart, Na zijn wijzen aart Zich van 't quaat bewaart, leeft veiligh Oprecht voor God, gerust en heiligh.

X I V. Ghy die de werelt afgeweken, In rechten ernst meent deur te breken: Koom neem goet overlegh Van dezen wegh. Waarom blijft ghy veer? Godes Zoon uw Heer Helpt u door zijn leer verwinnen. Aen u hangt maar het welbeginnen.

X V. Zeer groot is 't loon 't welk God zal geven

Aan die zijn wil volmaakt beleven. Hier is d'oprechte deugt Zelf vol van vreugt. Want een goet gemoet Voelt een vrolijk zoet, Dat de geesten doet ontspringen En God in 't hert' een lofzangh zingen.

X V I. 't Geen na dees' tijt zal zijn genooten, Daar voor is 't hert' noch toegeslooten. Koom laat ons dach en nacht Staan op de wacht. Met de lamp in brant, En den staf in d'hant, Om na 't Vaderlant van vrede Geschoeit, en veerdigh voort te treden.