Zederymen

Zangh: Sterkt my ô God! mijn toeverlaat.

O Licht verdweenen aardze macht! Hoe zeer gelijkt ghy 't drijven, Der holle zee, die dach noch nacht Gerust noch stil kan blij - ven! Vw glory en weelde u pracht en eer', Hoe schoon in de oogen, is ydel en teer, En valt terstont in 't groeyen Ge-

lijk een bloem in 't bloeyen.

I I. 'Tis maar een hand vol losse wint Op schat en staat te bouwen. Hy is of oordeelloos of blint Die d'ontrouw wil vertrouwen. De Zon' met haar straalen des avonts daalt. Zoo wort 's weerelts wellust met smerte betaalt. 't Vermaak is onbestendigh, En haar verdriet onendigh.

I I I. Nu wort een onderdaan een Heer. Een Heer van veele landen Raakt door zijn onderdaan omveer, Ontkroont, gehoont met schanden. De een' heerschappye drijft d'andere uit. Het quaad krijgt zijn vleyers, en 't goed' wert misduit. Zoo straft God d'een door d'ander, Of veeltijts met malkander.

I V. O zaligh hy die, stil van geest, Zich na 't geval kan voegen, En niemant dan den Heere vreest In eeuwigh wel genoegen.

Al rolt hier het rat zeer vreemt en verkeert, 't Geschiet buiten hem 't geen hem binnen niet deert. Die alles kan versaken, Wat leet kan hem genaken?

V. Het vreedzaam rijk dat noit vergaat, Daar geen veranderingen Van heer of heerschappy, den staat Te gronde konnen dringen: Dat zy onze vreugt, ons vermaak onze hoop' Die ons hier doet loopen volstandigh den loop; Tot dat wy uitgestreden Hier namaals zijn in vreden.

V I. Die deze waarheit vast gelooft, Hoe kan ht mooglijk wezen Dat hy zich zelf van rust berooft; En leeft in duizent vreezen Om 't aardze vermaak dat geen zekerheit heeft, Daar Godt onbepaalt zijne heerlijkheit geeft? Die zaak is of groot wonder, Of hier leit twijffel onder.

V I I. De zonde maakt de hoop tot niet. Het herte kent zich schuldigh Wanneer 't betracht 't geen God verbiet. De schult wort menighvuldigh Als zonde op zonde den aart heeft bevlekt, Die 't hert' alle lust en vertrouwen ontrekt.

Hier hout 'et veele menschen, Die daerom 't aardze wenschen.