2 Deel, 4 uytkomen. De Raets-Heeren met haer suite vergaren, ende overleggen de grote zwarigheyt die door den oproer is ontstaen.
Appius VVAT raet? ons vyanden zijn romentom in roer, Sy trecken na ons toe, en roepen met ramoer. Romen is in tweedracht, de Borgers zijn vertrocken, Den Raet die is verbaest. nu so sullense bocken onder 'tgedreygde jock, EHE te laet bedocht, De pijl die is gegaen, onse Gemeente krocht, En zeggen, wy zijn quijt al ons strijdtbare Mannen,
Wie sal tot ons bescherm de staele boge spannen? Wie sal de Volsen nu gaen trecken in't gemoet? Den rijcken? neen, die seyt dat het den armen doet. Den armen? ja die vlucht, en streeft ons selver tegen. Vast is de vyant op, en bezet onse wegen. O hadt men't eer bedacht! en had na d'oude wet den armen hulp gedaen, en woecker afgezet. So sou den Roomsen stoel noch in haer lente bloeyen, Die men door eygen stael de tacken af ziet snoeyen. Waerom en hebben sy haer niet gebollewerckt by Aniens Revier haer tegen ons gesterckt? En wy zijn krachteloos, wat salmen nu beginnen? Publius Noch salmen de Gemeent met zoetheyt moeten winnen, En trecken haer te moet, en leggen haer te voor hare Voorvaders eer, en het gerechte spoor, Den al te droeven staet, 'tgevaer waer in wy zitten, En wie dat ons nu dreycht met sijn strenge gebitten, Op datmense hier door mach brengen tot medooch, En ons mogen aenzien met een medogent ooch, En keeren wederom haer huysen te beschermen. Marcus Valerius Als 'thuys is afgebrant, t'vergeefs is dan het kermen. Mijn raet die wert veracht, doen ick u leyde voor door reden de Gemeent te brengen tot gehoor, Doen ick selfs in persoon haer wou te moete trecken, Om haer tot vrede en eendrachtigheyt te wecken. Mijn raet die wert veracht, en men wou voorder zien, Dwingen haer met gewelt, nu zietmen dit geschien. En nu het is te laet, wilmen de oorzaeck houwen. Nu 'tkalf verdroncken is, wilmen de put toe stouwen. Die eerst niet tegenstreeft het toekomende quaet, Doet al verloren moeyt wanneer het is te laet. Doet voortaen u begeert, ick weet hier toe geen plaester. Publius Lans-dragende Godin zijt ons een trouwe raester, Vermeerdert ons verstant, en ziet barmhertich neer op den bedroefden Raet, en laet doch Romens eer niet geheel zijn gedempt, Pallas wil ons vergonnen dat wy van den vyant niet werden overwonnen. O raester van het goet! prickelt ons dove brijn, En zoeck uyt ons een op die bequaem mochte zijn te trecken in't gemoet ons vergramde Romeynen, Op datse wederom in Stadt mogen verschynen, So sal uwen altaer besprengt worden met bloet. Appius
O grote Jupiter, neemt ons in u behoet, Gedenck, gedenck de moeyt waer door wy zijn geklommen. Hoe soudt ghy mogen zien dat wy te schande kommen? Valeri of ghy trockt by Aniens Rivier, Te zien of bluschlijck waer het aengesteken vier. Toont ons toch dese dienst, aenhoort de Borgers schryen, En wilt ons Roomse macht van dit schoffier bevryen. Verwacht u loon hier van, en oock der Borgers jonst. Marcus Valerius Doen ick u stelde voor haer t'ontmoeten met gonst, En werd' ick niet geacht. Ick sey, men sou de Wetten voor desen hier geweest hier wederom inzetten: Men hielt met my de spot, men sey, ten is niet goet, Want hy is seer verdwaelt die boeven yet goets doet. Nu 'tso veer komen is, moocht ghy 'tvoort selve stille. Publius Daer moet toch eenen heen, 'tsy met onwil of wille. De zaeck lyt grote last, de uytgetogen Schaer die heeft haer sterck gemaeckt, sy soecken hier en daer te raken aen den kost, en lopen op de Boeren, En nemen haer belieft, niemant en derft sich roeren. So dan de vyant komt, sy maken een accort, Ende so dit geschiet, Rome ten buyte wort. Ick zie, dunckt my, ick zie den Tyber bloedich schuymen: Ick zie het Roomse volck die moeten 'tRijcke ruymen. Ick zie ons hooch gebou met droeven oogen aen, Ick zie ons Borgery bedroeft langs strate gaen, Verlaten haer op ons, en derren noch niet spreken. Wat sal ons vallen voor, als gramschap sal uytbreken, Als sy gelijcker hant ons tasten aen het lijf, En eysschen de eendracht? is het niet ons bedrijf? Hebben ons Vaders niet in eendracht konnen leven, Doen sy, eerst zijnde kleyn, de vyanden verdreven? En heeft ons Borgery niet lust gehadt tot strijt, Doen sy waren weynich, en trocken heel verblijt de vyant int gemoet? hoe quamt? door goede zeden, Door haer gerechticheyt, door vierige gebeden, Door volgen van de Wet die haer was voorgestelt, Die sy hebben beschermt door goet, bloet en gewelt. Hoe komt wy dese Wet, als sy, oock niet en houwen? Hoe komt dat wy, als sy, geen hoge Tempels bouwen, Maer halen dingen voor daer yeder een voor grout, Waer door voor den vyant en brugge wort gebout? 'Tis waer, daer zijnder veel die dit altsaem toe stemmen, Maer sy krauwen den Leeu, om hem also te temmen. Sy rocken ons vast op. waerom? om haer profijt
te schrabben in haer pot. Sy vragen niet een mijt na het Gemeyne best, 'twelck sy brengen tot schanden. En soo m'haer dit leyt voor, sy schuttent op haer tanden. En zijn wy niet gestelt om dit te komen voor? Waerom geeft men mijn woort en reden niet gehoor? Wat legt ghy dan en slaept op sorgelose nesten, Daer ghy nu ziet den strijt voor u en in u vesten? Eylacen laet ons doch eens sperren d'oogen op, En zien het ongeluck dat hangt boven ons kop. Laet ons eens wacker zijn, ende niet langer slommert. Appius Dese saeck mijn gemoet niet weynich en bekommert, De Volsen zijn in roer, 'tGemeynt is op de loop, En wy niet op de hoe, daer is voor ons geen hoop te blyven in den stant waer in dat wy nu bloeyen, Maer sullen met ons bloet de zwarte aerd' besproeyen, En worden tot een spot en smaet voor al 'tgedrocht dat Romen heeft gehoort, of oyt op Romen docht. Nu hier zijnde vergaert laet ons geen tijt verliesen, En 'twijl het noch is tijt den tijt in tijts verkiesen, En zoecken nu noch een om derrewaert te gaen. Men moet toch kiesen 'tbest van dees twe grote quaen. Valerius weygert het. en zijn nu binnen Romen geen Mannen van verstant hier toe goet te bekomen? Wat dunckt den goeden raet? eer men den tijt verliest. Publius Dat men Menenium Agrippam daer toe kiest, Gevend' hem vol bescheyt om den vrede te maken, Op dat w'ons mogen weer in eendracht tsamen schaken. De Man dunckt my bequaem tot 'tvoorgestelde stuck. Appius Laet het dan so geschien. Jupijn geef hem geluck, Dat hy tot eer der stadt sijn bootschap mach volvoeren, Dat wy, zijnde vereent, den vyant zelfs beloeren. Ontbiet hem, Knecht gaet heen, en bootschapt hem de zaeck. 'tIs alreet meer dan tijt dat men den vrede maeck. Hier is onsen Legaet, laet horen syne reden. Menenius Agrippa wort Legaet gekoren. Welvaren, veel gelucx, en langduerige vrede verleenen u de Goon, op dat u Rijck gebult door voorspoedige krijch met gout werde vergult: Dat men hier na met eer het pratte Ronia nomen, Het welcke uyt het soch der Wolvin is gekomen. Vergeeft my Senatoors, dat ghyluy my hier ziet, Niet sonder Gootse kracht ende door u gebiet. Verleent my weynich tijt, om door onwaerde reden
mijn monts te doen den stant van uwe veylicheden, Van uwen krancken staet. want dat is voor gewis Dat door tweedrachticheyt uwen val nader is. Merckt eens op eenen pijl, men kan hem lichtlijck breken, Onbreecklijck zijnder veel, alsse te samen steken. Ghy oock onbrekelijck, so g'u eendrachtich hout, Maer zijd' in desen staet, ghy breeckt als vrotte hout. Siet toe Roma, ziet toe, zijt wacker op u hoede, Haelt u Gemeente in, so doet ghy als de vroede. En so dat niet geschiet, ghy zijt der Volsen lot. Publius Dat hoeden doch de Goon. wy hopen eenheyts slot te sluyten nu door u, door u, die sult ontmoeten de Borgers uyt de stadt, haer van stadts wegen groeten, En zien, ofse door u niet konnen zijn gebrocht tot d'oude eenigheyt. daer dient toch raet gesocht. Ontbint den groten noot door zoetvloeyende woorden, En dweecht het herde hert: men sal u, na behoorden, Niet geven kleynen loon, en ghy sult zijn geacht den welbespraeckten Man die Room in vrede bracht, Ja Schermheer van ons stadt, en maecker van den vrede. Menenius Agrippa Ick sal, na Raets belieft, na de Gemeente treden, Vergont my dit alleen, dat van de borgery die vrede-zoeckent zijn begeven haer met my, Om so te beter het vertoornde volck te winnen. Appius Het zelfde sal geschien. wilt by u zelfs verzinnen wie hier toe bequaem, en geeft u op de reys, Volgt de Gemeente in na redelijcken eys, En wilt haer door u raet tot goeden vrede perssen. Menenius Agrippa Men sal de oude seen weder moeten verversen, Want 'tis hertneckich volck, de slaefheyt niet gewent, D'oude gerechtigheyt staet haer in't hert geprent: Sy wijcken voor geen nieu en vers gevonden grillen, En lyden wel 'tgeschat, maer laten haer niet villen. Ick sal volbrengen dan des Raets gebiedenis, En keeren wederom so haest het moochlijck is. Publius De Goden, die wy steets met offerande eeren, Geven dat hy met liefd' en vreed' mach weder keeren. Binnen.
3. PAVSA.
Cookies on Poetry Cove