Choor.
NAer dat te Scheep gegaen Athenen Nu was door Temistocles raen, De Griecksche vloten hun vereenen, En moedich jegens Meden slaen. By Artemisium in het vechten Het Griecken Persen proeven doet, Dat pronck noch prael yet kan uytrechte Maer wel alleen een vroom gemoet.
Sich te verzekeren int verwinnen Is t'recht/ 'twelck korts wel bleeck Aent Griecken, dat verschrick van zinnen So schromich Medens hoogmoet weeck. Maer nu by Salamyna moedich, Stout leggen Persens trots ter neer, Versek're met haer handen bloedich Haer Vaderlant de vryheyt weer. Die door den damp des hoogmoets droncken De Goden trotsten op sijn macht, Sach flucx sijn grote vloot verzoncken, En al sijn waen te niet gebracht; So dat hy al verbaest met schanden Door Themistocles veylen raet Vlucht metter ijl naer Medens landen, En Grieckens heersch-lust droef verlaet. Leert nu hier uyt, ô volck'ren! kennen, Wat nut Godtvruchte Eendracht geeft, Geen vyandt noyt het landt kan schennen, Waer die haer heyl'gen zetel heeft.
Aristides, Pausanias.
Aristides D'Onsterffelijcke Góón en 'sHemels doen genadich Met offers aengenaem, het Griecken looft gestadich, En boven al Jupijn, die (Vader van het recht) Der Persen heersch-lust als tyranny wederlecht. Den meesten noot is door, den Koninck is geweken, Dat nu met Feesten milt het Griecken wil uytbreecken, Met vreugden over al. O onsterffelijck geslacht! Hoe haest is door u hulp den Pers te niet gebracht, Alleen met een gezwenck ô Goden! uwer oogen, Vernielt ghy 'sAertrijcx trots en 'sWerelts ijl vermogen. Gy die den golven dul met wijsheyts tomen zelf bepaelt en hout int bant, en 'tblinckende gewelf des Hemels gulden daeck met sterren hebt doorweven, Die ider in sijn loop naer wijsheyts oorden zweven. O Goden ick u smeeck danckbarich int gemoet, Om d'onverdiende deucht die ghy het Griecken doet; Dat nu d'Altaren plat van offers bloedich roken, D'eerwaerde Góón tot lof, op dat het danckbaer smoken den Hemel wijs behaecht dat hy ons zegen geeft, Dat een-mael noch den Pers voor Grieckens vroomheyt beeft: Ick voel inwendich, Góón, 'tgewis van't overwinnen,
Een zonderlinge vreucht mijn wispelt door de zinnen, En eygen voorbeelt, dat den Hemel vol genaed' liefd', dat eendrachtich vroom het Griecken Persen slaet, Verdrijft hem uyt sijn lant, en doet hem schandich vluchten met so veel ongeval, bekommering en duchten, Als hy de Griecksche Ste'en en t'onrecht heeft aengedaen, Ja dat noch eens met vier moet 'sKonings hof vergaen, Tot wraeck van moetwil snoot aen onsen staet bedreven; Pausanias Den Hemel wilt in als naer uwe wenschen geven. O Aristide! looft, de Goden zullen doch u Stadts verderven snoot wel schendich wreken noch. Ick zie naer dese tijt als 'tGriecken op gestegen, En hoogsten trap sal zijn weer aen de Mede plegen, Den eygen moetwil snoot die't Griecken heeft geleen: Maer Aristides, gaen wy met manhafte reen, Der Grieckscher volck'ren kloeck tot vroom gevecht vermanen, Want noch eenich met ons bloet wy moeten moedich banen den wech tot ons behoet, en met eendrachte handt, Oft sterven, ofte doen dat Meden ruymt het lant, Met schanden boven maet, en sijn hovaerdich rasen men hem betoont te zijn, een idel opgeblasen en Vrouwen snockery, die dwaeslick niet en gelt, Wanneer met Swaert en Spies men vechten moet int velt. O Aristides! ziet, den tijt is nu voor handen, 'tBeginsel vanden wel oft qualijck vaert ons Landen; Ick roep de grote Góón, die ick als Rechters maeck, van Xerxes moetwil boos, en ons gerechte saeck den Goden, waer van dat den zeege ons moet komen. Aristides Pausanias, ô neen, en wilt hier niet voor schromen, De Goden lieven 'trecht, sy slaen geen hoogmoet acht: Tot noch toe hebben sy den Griecken met haer macht Rechtveerdich by gestaen, sy en sullent noch niet laten. Wel, gaen wy metter ijl haer offeren t'onser baten, En zien wat ons 'tgeheym naer Priesters wet toezeyt, Op datmen naer haer raet ons zaken wijs beleyt, 'tSy dats' ons tot het slaen, oft noch te toeven raden, Gewis men moet den raet der Goden niet versmaden.
Mardonius ende Masistius.
Mardonius. MAsistius, ghy ziet hoe dat ons zaken lopen; Den Koninck is vertsaecht, ontbloot van alle hopen,
Naer Persen toe gevlucht; wat staet ons nu te doen? Oft wel te trachten om ons zelven te behoen, Ons eere voor te staen, en Persens leet te wreken, En 'toverwinnend' heyr der Griecken trots te breken, Oft wel te trecken daer het ons wel veylder zy Tot 'teen of 'tander; Hoe, oft waer na dat ick my vervoegen sal, En heeft mijn ziele niet besloten. Den Pers in korten tijt veel schanden heeft genoten, En 'tvalt veel anders, dan-men eertijts heeft gewaent, Hier lang te blyven stil den noot ons anders maent, Het Leger vol gebreck van notelicke dingen, So datm' ons met gewelt tot vlucht of slach zal dwingen. Masistius, wilt nu tot 'sKonings eere raen, Wat nodichst is voor ons, en vorderlijckst gedaen. Masistius 'tVertreck baert ons geen nut, de Griecken op ons hielen, Die sullen int vervolch allengskens ons vernielen: 'tIs beter datmen slaet, en datmen vlytich waech Ons Leger dat verzwackt; daer sterven alle daech te veel Soldaten, door den honger die sy lyden. Mardonius. Wel, zijt ghy zo van zin, ick salt oock niet vermyden, So gaen wy datmen flucx het heyr in orden stelt, Op dat wy, of den Grieck, verlaten 'tbloedich velt.
Bode, Pausanias.
Bode MYN Heer, den Pers my dunckt is tot den slach genegen. Pausanias. Het Griecksche heyr oock sal hem moedich trecken tegen, Want dat niet is gewoon te wijcken voor den slach: Een ider doe sijn best so veel als hy vermach.
Cookies on Poetry Cove