'tLeste uytkomen. Den Goddelijcken Raet
WAt licht ghy trotse Maecht en slommert in den setel van vuyle hovaerdy? hoe komt ghy so vermetel, Dat ghy u Maegden bedt niet beter en bekleet, Maer lijt dat vuyl gespuys in uwe kamer treet? Ontwaeck ô Neerlants volck, voor dees waert ghy eendrachtich, En door eendrachticheyt sijt ghy geworden machtich. Doen ghy noch weynich waert heeft Jehova u behoet, En u beschermt, gelijck een Hin haer Kieckens doet. Wat danck krijcht hy daer voor? sijn woort dat hoortmen klagen, en laes daer's niemant schier die eens naer Gode vragen. Den Os kent synen Heer, maer dit verharde volck kent my noch myne Wet, hoewel ick haer bewolck met myne goedicheen. Ick sal haer weder schenden, So sy haer tot mijn woort en Wetten niet en wenden. Ontwaeckt ô Nederlant, ick ben gekomen neer Tot u behoudenis, tot u vermaen en leer. Ick Goddelijcken Raet sal u ten besten raden, En so ghy volgt mijn raet, sal Godt u in genaden als kinders nemen aen, en hoeden u voortaen voor Duyvels boosen raet en woedende Maraen, Godt is een Godt des vreed's, en ghy-lie zijt tweedrachtich, Godt is de logens haet, ghy-lie zijt logenachtich, Ons Godt gerechtich is, ghy ongerechtich zijt, Bermhertich, ende ghy vol onbarmherticheyt, Demoedich, want hy wou voor onse sonden sterven, Ghy trotsich en vol pracht segt wie sal ons bederven, Mildelijck hy ons al aen ziel en lichaem spijst, En ghy den armen Mensch geen gonste en bewijst. Hy spreeckt de heuv'len aen ende de hooge Bergen in eenen grammen moet, ghy-lie soeckt my te tergen, En segt in u gemoet, wy sitten hier gerust, Ons schepen varen uyt tot d'een en d'ander kust, Wy vollen ons kantoor met Rijckdom ende schatten, Wie, wie waer doch so stout ons landen aen te vatten? Ick sal weer wecken op Nabuchodonosor, Dat hy u t'saem versla, maken u steden dorr Door 'tsluyten van de locht. Ick sal mijn aenschijn wenden, En door het gantse lant een dorst en honger senden, niet van Wijn ofte Broot, maer van 'tgeen ghy veracht, Dat is mijn ware woort. de vuyle seug ghy slacht, En keert tot 'tvuyle slick, waer van ghy waert gewassen,
En deckt mijn ware licht door uwe vuyle assen. Ghy kreuckt mijn wetentheyt, en schrijft u zelve toe 'welvaren uwes Landts, maer als ick myne roe sal zenden over u, wie sal u dan beschermen? Geen krachten, geen gewelt, noch oock u stercke ermen. Ontwaeckt dan waerde Bruyt, ziet uwen Bruygom aen, En bidt hem om genae van 'tgeen ghy hebt ghedaen. Wee u Caparnaum, Corasin, Bethsayda, Want hadt Sodom gezien dese grote gena, Het stont op dese uur, en sal u altesamen voor Godts gestrenge recht ten jonxsten dach beschamen. Siet hoe hier de Romeyn na eendrachtigheyt tracht, Die geenen Godt en kent, noch Godes woort en acht. Hoe lang sult ghy dan noch in dese tweedracht leven, Daer ghy Christenen zijt, daer u wort toegeschreven te wesen Abrams zaet; een volck dat Godt verkoos, Eer oyt de weerelt was? hoe komt ghy dan de roos van Godes woort so kreuckt, luystert na die gezinden die uyt haer eygen zelfs gerechtheyt willen vinden, Daer sy van Moeders lijf in zond' geboren zijn, Ja in de sonde doot, en buyt voor d'helse pijn? Ten waer den Siloe ons holp uyt dit verseeren, Die beyde in ons werckt 'tvolbrengen en begeeren. Neerlandt, wat slaept ghy noch, en vraecht ghy na den raet om u te brengen weer in vreed na d'oude staet? Weet ghy den middel niet? doet open uwe ooren, Ghy sult hem door mijn mont uyt Godes woorden hooren. Waert ghy voor desen niet in eenicheyt verknocht? Wat heeft u tot den val ende tweedracht gebrocht? V wrevel, u moetwil, u hoovaerdy, u sonde, Te tergen Godt, die ons voor desen vrede jonde. Ghy hout de gene op, broedt die in uwe borst, Die na des Werelts eer, niet na Godts eere dorst. Ghy hebt geleeft in vree byna de veertich jaren, Waerom en wout ghy niet den soeten vree bewaren? Dan 'twas dat ghy te preuts de gene hadt bezint die door baldadigheyt 'tseyl setten na de wint. Die zijn't die uwen staet na twedrachts oever dryven. Dan zalich zijn de geen die daer volstandich blyven. En om de vromen oock so wordt ghy noch gespaert, Door wellekers gebet u steden zijn bewaert. D'Apostel zeyt te recht, waert dat een Engel daelde, En u een ander Euangelium vertaelde als 'tonse, wijst hem wech, want hy soeckt u verderf, En so ghy 'tselve doet so krijcht ghy tot een erf de vreucht die noyt ooch sach, noyt tong en kost vermonden,
Noyt oore heeft gehoort, noyt hert en kost doorgronden. Maer so ghy u vertraeght en hout u Lamp niet ree, Als een bevruchte Vrou wort u gedreycht het wee. Den Duyvel eer ghy't weet sal u staet onderkruypen, En door een onrecht gat in uwe stalling sluypen, Verscheuren al u Vee, terwijl men noch raet vraeght. Door dien wy Soet vergaert hier samen zijn gedaecht te antwoorden u vraegh: Rampzalich zijn de Landen daer d'Hoofden Kinders zijn, en waen-wijs van verstanden, Daer geenen ijver is, maer ider na sijn kop, Het zy goet ofte quaet, brengt nieuwe grillen op. SOLVTIEDies waeckt, bidt met den Knecht, zijt durich op u hoede, En kreuckt Godts waerheyt niet, maer valt hem in de roede.
Non omnia possimus omnes.
Cookies on Poetry Cove