Tusschen-sprake.
1. MEN mach wel zeggen, Nijt en Strijt die heerschen door de Werelt wijt, 'tIs al met 'tis, 'ten is, te doen; Elck een wil wesen even koen:
Gebreket yemant aen't verstant, So steunt hy op sijn stercke hant, D'een wil voor d'ander niet opstaen.
2. Men wil niet te gemoete gaen, Gelijck een Christen toebehoort. D'een om een nut den anderen stoort, Al waert dat hy sich verwonnen vant, Hy zwicht niet, hy en heeft geen schant. De Liefd' wort over al verjaecht.
1. D'armgeestige wordt niet beklaecht. Elck een de wijste wesen wil: Dus leeftmen hier in groot geschil, Selfs de geleerd' in groot onvre, Als hoofdelose leven me, 'tVerstant gebruycken onbeschromt, Alwaer het niet te passe komt. Och! leyder Godt, ten gaet niet wel!
2. So wie doorzien wil Hemel en Hel, Daer by begrypen Godt den Heer, En daer beneven noch veel meer, Ja weten sijn verholentheyt, Die hy de Menschen heeft ontseyt, Die maeck hem met een zeve ree, Om putten 'twater uyt de Zee, Of dat hy kome al op de strant en tel der duynen kleyne zant, Het is voorwaer onmogelijck.
1. Alzo die Godes krachtich rijck te kennen seyt, voorwaer hy mist, Wy kennen daer alleen in Christ. Men twist oock mede om 'tgrote goet, Dat Mennich Mensche dolen doet; Ja mennich vraegt niet hoe hy't wint, Al waer't t'verderf van synen vrint. Daer helpt geen zuchten inden noot.
2. Nochtans so vintmen na de doot van sulcke goet met allen niet, Doch wel daer mede het geschiet, Gelijck een die in dromen is, Meynt in sijn zinnen, 'tzy gewis, End' als hy wacker wordt daer naer,
So ist al niet, ten is niet waer.
Cookies on Poetry Cove