Prince.
Valerius de groot' ond'ral in sijn verhalen,
Waer over ick my heb verwondert menichmaelen,
Seyt ons dat Decius, de Roomsche Keyser, liet
sijn Sone by hem in ter Konincklijcker zalen,
En hem tot een ciraet sijn Kroon opsetten hiet:
De Soon sprack, Vader my alsulcx doch niet gebiet,
'kWensch dat dees weerde Kroon by u noch word' versleten,
Ick vreese (doch) so zulcx met uwen wil geschiet,
Dat, Keyser zijnde, mocht een Soon te zijn vergeten,
Dies wil noch liever zijn na myne beste weten,
Een ootmoedige Soon, die synen Vader mint,
En die de deucht van hem geschiet, so af kan meten,
Dan een stoutmoedich, trots, hovaerdich Keysers kint,
Meer tot wellustigheyt dan eerbieding gezint,
Dat synen Vader sou voor sijn weldaet ontkronen.
Hier doore zy doch elck beweecht, om als een vrint,
Haer Ouders Liefde met eerbiedinge te thonen.
Aensiet de Ionckheyt.
S. Heyns.