Op den Toon: Vint men vvel meer elende?
DE Oorsaacke der plaaghen, Waar door t'Lant in verdriet // sweeft Is de sond' // van t'ghemeen, T'welck terstond' // sonder reen, Godt haat, en sich tot twist went. Door sonde t'Lant moet draaghen, T'quaat dat d'onmin om niet // geeft. T'vreedich bondt // door elck een In den grond' // wart ghetreen, So dat twist int ghebiet // sweeft, Elck een bevleckt // met eygen hovaardye Siet-men tweedracht begeeren: T'Ghemeen verweckt // door eergier t'allen tye, Heeft lust om selfs te heeren.
Sonde tot alder uyren Gods vreese uyt elcx hart // drijft: En alsdan // so ontstelt D'Ghemeen Man // die sich quelt Met haat, die in hem nijt // baert. Van Liefd' sietmen elck myden, Een Lant hier door verwart // blijft, Elck neemt an // als een helt (So hy can // ) het gewelt, En gestadich naar strijt // aart. Geen vrees van Godt // (daar Liefde door moet coomen) Siet-men int Lant meer blijcken: Dies tot een spodt // d'onmin haar brengt in schroomen, En doet de macht oock wijcken.
Godes vrees te verlaaten, Oorsaack van de onmin // is, En onmacht // want men spoort Dat die t'racht // t'comen voort, Door hun die Liefd' tot haat // keert: Maar die Gods vrees anvaaten, Liefd' houden voor gewin // wis. Goed' eendracht // hun bekoort, Selfs de macht // naar Gods woort Coomt, en al haren smaat // weert
Gods vreese goet // als der liefden fonteyne: Baart vreed' in allen weegen, En Liefde voet // de eendracht int ghemeyne, Als oorsaack van Gods zeegen.
Gelijck de Liefd' voorspoedich Door Godes vrees int lant // groeyt, Ja dat sy // naar haar aart Betoont vry // t'sijn gebaart Selfs van God uyt den troon // goet, So moet de eendracht vroedich Macht, minn', die door haar hant // bloeyt, Weesen bly // onbeswaart T'allen ty // die seer waart Het mis-verstant meest hoon // doet: Want geen min kan // sonder Liefd' sijn stantachtich; Geen macht en kan oock duiren, Ten zy die van // Gods vrees gedreeven crachtich Is, die het al kan stuiren.
Cookies on Poetry Cove