Choor.
HEt saligst dat den Mensch hier heeft, Is dat hy steets Godtvruchtich leeft, En dient de grote Goden,
In al sijn doen eenvoudich slecht. Den Hemel dient met liefd' oprecht Naer eygen Godts geboden. Dien Man sich recht geluckich roemt, Die Jupiter sijn dienaer noemt, En zorch voor hem gaet dragen: Want dees met een gemoet verheucht, Bereyt voor hem door ware deucht Des Hemels gulden Wagen. Het Lantschap daer den vromen woont Wert meest van ongeval verschoont, De Goden dat bewaren, En dragen zorge dach en nacht, Op dat den boos' met al sijn macht Dat niet en kan bezwaren: Siet hoe de Goden zijn beweecht Om t'Griecken, 'twelck Godtvruchtich pleecht Den Godsdienst t'haren eeren, Om 'tslaefsche jock der Persen vals Te wenden vander Borg'ren hals, En al haer smaet te weeren. De Eendracht als haer 'tnutste goet, Met vrientschap, liefd' en trouwe zoet Verselt, wert haer gezonden: Dus danckbaer 'sHemels gaven milt Sy loven die in vreed' en stilt, En Godes roem verkonden.
Themistocles, Chileus, Pausanius, Lycomedes, Ariobulus.
Themistocles. DE Griecken zijn vereent, haer twisten hier te voren, Heb voor 'tgemene best ick ijver doen versmoren. De vrome zijn gemoet haer vryheyt voor te staen, En met haer eygen bloet der Persen trots te slaen: Neen, 'tGriecken niet en lijt dat dees verwijfde Mannen, Wt geen van hare Steen haer oude vryheyt bannen. Sou Medens weeld' en pracht, en Persens geyle ze'en, 'tGematicht Griecken wijs in slaverny vertre'en? Veel eer sal door haer bloet coralich ros verschynen De grauwe Zee, en eer sou Persen doen verdwynen Haer steden meestendeel, dat 'tGriecken immer nou, Dat Xerxes dat zo slaefs sijn wetten geven sou Want noyt den Griecken vroom voor geen gevaer en neygen,
Hoewel der Persen macht Athenen meest sal dreygen, En ziet sich aldernaest omringt met haer gewelt, So heeft noch geen gevaer haer manlijck hert ontstelt, Om met gemoet vertsaecht van't Griecx verbont te scheyen. Wat heeft met loven milt so listelijck doen vleyen Den Pers door sijn Gezant d'Atheensche borgery, Op dat hy die naer wensch mocht krygen aen sijn zy: Maer ô! den Koninck was wel vert van sijn begeeren, Athenen kan wel 'tgoudt en Xerxes schat ontbeeren, Ten heeft die niet van doen: maer boven al het mint Den gulden vryheyt waert, en daerom oock gezint Te laten hare Stadt, Voor-vaders, Hof en Landen, Daer sy niet mogen vry, en zonder slaefsche schanden, Veyl blyven nu ter tijt, om daer naer door een slach De vryheyt altemael en 'tleven op een dach te eynden, ofte wel d'Atheensche scha te wreecken, En met eendrachte handt der Persen trots te breecken, Verseeck'ren 'tGriecken al haer vryheyt int gemeen, En int byzonder wy ons zoet gewenschte Atheen Herbloeyen doen verheucht in eeren hoog verheven: Vervloeckt is 'tsnoot ghemoet dat lust als slaef te leven, En liever niet en kiest te sterven in het velt, Dan sich te zien verheerscht van het uytheemsch gewelt. Chileus Themistocles, ô Helt! recht Grieck in al u daden, Het Griecken int gemeen is even so beraden; Athenen treet haer voor, sy volgent vlytich naer, 'tBezonder is gestaeckt in dit gemeen gevaer; Al heeft den Koninck nu de Griecksche deur gewonnen, Daerom en heeft hy noch hun vryheyt niet verslonnen, Hy heerscht noch niet naer lust: 'teendrachtich Griecken sal Hem doen bekennen dat der Keyserrijcken val Dick niet verhind'ren kan een menichte van knechten, Noch veel krijchshopen kloeck genegen om te vechten: Maer wel den zegen Godts, die meest den kleynen heeft, Waer voor de grootste macht heeft dick vertsaecht gebeeft. De Griecken zijn te saem in vast verbont getreden, O overvromen Man! door u beleyt en reden, Gy dreeft haer tot de zaeck, gy porden haer bequaem Met woorden wijs geseyt, so dat sy altesaem Malkander zwoeren trou te blyven tot het ende. Waer dat Jupijn belieft de Eendracht neer te zenden, Is zeges teycken vast; en voor dat lant gewis Den Hemel ijver waeckt, en steets sorchvuldich is. Dus Griecken zijt gemoet, de Goden met u stryden, Haer ongemeten macht u vryheyt zal bevryden;
Treet moedich int gevecht, blijft vast in u verbondt, Der Persen staet door u wert dodelijck gewondt. Themistocles. Athenen nimmer sal 'tverbondt als trouloos scheyden, Pausanius Noch Sparta wil oock niet datmen waerachtich seyden, Dat Lacedemon vals het Griecken wou verzae'n. Neen, neen, Voor-vaders deucht en overvrome dae'n Die prick'len al te zeer ons Ziel en kloecke zinnen, Om met ons eygen doot ons Vaderlant te winnen, Der vryheyts gulden kroon, oft wel die met gewelt Te graven met ons bloet int doot besprengde velt: Want beter is het vry voor't Vaderlant te sterven, Dan onder 'tslaefsche jock zo eerloos te verderven. Tymophanes. Corinthen even zo haer Stadts vryheden mint, Ariobulus. En Tegea te recht is even so gezint; Chyleus 'tGantsch Griecken spreeckt alzo, en ijver zijn genegen den Persen onder t'ooch te trecken moedich tegen, En tergen haer ten slach, die zo verwaent gemoet zijn, dat ons tegenweer haer spottich jagen doet: Doch uyt het noot gevecht wy nimmer sullen wijcken, Voor dat wy allen doot, oft Persen t'seyl doen strijcken.
HEyl'ge Eendracht welghekomen Zijt ghy inde Griecksche Ste'en, Door u wert den schrick met reen (O Godinne!) wech genomen, Die de Griecken int gedacht Beven deed' voor Xerxes macht. Eygen vrucht van d'heylg' offerhanden Die het Griecken met ootmoet T'eeren vanden Hemel doet. O! beschermster van haer landen Zijt ghy, die steets met u leyt Vrientschap, Liefd' en trouwigheyt. Door Godtvruchtigheyt komt voren d'Eendracht uyt des Hemels troon, Als der deugden voetster schoon; Twist, Gewelt, Bedroch versmoren, 'tWelck der Landen welvaert schent Waer sich d'Eendracht henen wendt.
Phanias, Aristides, Lycomedes
Phanias. HOe? so te Scheep te gaen, en onse Stadt te laten? Wat zou den zege al (oft zo geviel) ons baten? D'Altaren vanden Góón, Beschermers ons Gemeent, De graven daer in rust Voor-vaders wit gebeent, Ons Muren trots geboudt, ons schoon vercierde hoven te laten vol moetwil: Den Persen die beroven En schenden onse woonst, vernielen onse Stadt, Al oft Athenen noyt geen plaets en had gehadt: Wat kan ons 'tongeval doch erger zijn toezendich? Aristides Altijt te zijn verheerscht in slaverny ellendich. Phanias Die 'tVader-landt ontbeert is ider slaef vol schandt. Aristides De gantsche Weerelt is der vromen Vaderlandt; O Phania! gelooft dat in geen plaets oft Steden ons Vaderlandt bestaet, de Ziel verselt met reden, (Wiens oorspronck Godlick is) daelt uyt des Hemels troon, En vest haer woonst int lijf (door eygen schick der Góón) Daers' in gekerckert blijft, als vremdelijck op Aerden, En heeft altijt het oog naer 'sHemels dack vol waerden, Als vol genegen lust om daer weer heen te gaen. Dit is het gene dat ons so 'tgemoet port aen, Tot oeffening des deuchts, tot eeren, staet en machten, En schelt het trage lijf van onvermogen krachten, Verslenst in lusten vuyl, als in't vervolgen flou, Naer 'tgeen des Hemels vonck hem garen stieren wou; Dat's naer een vry gemoet, bezwalckt met gener vresen, Die 'swerelts lust versmaet, en naer 'tonsterflijck wesen ('tWelck wis die Mensch bekoomt) vergadert door de deucht. Dus Phania, altijt leeft in't gemoet verheucht, Den Vromen, waer hy is, en treet 'tgeval met voeten; Haer blixems dwarssen sach, noch donders grof ontmoeten verschricken sijn gemoet: maer poocht steets-wijs gezint met onvertsaechder hert naer 'tgeen hy nodichst vint, 'tSy dan hy nodich raemt het Vaderlant te derven, Oft voor des Ouders wet al vechtende te sterven. Hy schrick voor genes dings, maer neemt het byder hant, Oock Phania, alzo wy laten Stadt en Landt, Als 'tgeen ons nodichst is om vry te mogen leven. Stadts Wal, hoe vast gebout, geen hulp aen ons kan geven tot Medens tegenweer, ist dan geen veylder raet dat wy die laten, eer dat die ons eerst verlaet? Athenen gaet met ons, de vryheyt treet ons voren, Die, so wy bleven hier, ellendich sou versmoren;
De Doden laten die bewaren 'tdode goet; Die leven zoecken 'tgeen haer nut is tot behoet: Neen Phania, verschrickt dees stenen niet te laten, Want eer een korten wijl op heerelijcke straten Ons voeten sullen treen in Hemel oft op Aerdt. Lycomedes Broeders, hebt g'yet te doen? het volck is meest vergaert, Om haer eendrachtich op de Schepen te vervoegen. Phanias. Gaen wy, dat Godt in als Athenen wil vernoegen.
Cookies on Poetry Cove