1 Deel, derde uytkomen. Den Raet van Romen met haer suitte.
Publius Valerius, Appius Claudius. VVAt hoortmen in de Stadt? wat reyter langs de straet? Wat eyscht de Borgery? men roept om den Senaet. Hoe komt dat sy haer nu in waepen laten vinden? Appius 'tIs haer waenwijs verstant, 'twelck draeyt met alle winden, Haer wreveligen geest, haer pratte hoverdy, En al te langen toom; sy sullen 'tlest, dunckt my, Noch stygen boven ons, en so wy't niet beschutten, Sullense obstinaet ons zoecken uyt te putten. Daerom sal men met macht haer dwingen tot gehoor. Publius Confrater, so my dunckt, ghy treet veer buyten spoor. Een Vader sal sijn Kint door goet tot goetheyt neygen, En gebruycken de roe alleen om het te dreygen. Gedenckt de Borgery oock onse Kinders zijn, Beschermers vande stadt, die met veel moeyt en pijn ons vyanden so dick den kop hebben getoget, En onse stadt en ons so hooch hebben verhoget. Sullen wy nu so wreet op haer niet 'tscherpe stael, Als op vyanden, stracx gaen nemen ons verhael? Neen, laet ons soecken op uyt een van onse grysen, En haer met sachtigheyt eerst laeten onderwysen. Want soom' een stadt beleet, men eystse eersten op,
En sose blyven barts, dan geeft men haer een klop, Bestormtse storm op storm, tot datse is verwonnen. Sal men ons burgery nu als den vyant gonnen? Neen, dit is mynen raet, haer te soecken in't goet. Appius In't goet? al veer verdoolt, gewelt men bruycken moet. Men moet 'tverherde volck niet al te goedich wesen, Of sy souden int lest geen Magistraten vresen. Soo een Vader sijn Kint geen straffe toe en lecht, Wort het op't lest een boef, ja wort een buyt van't recht. Publius Een Vader die sijn Kint met quaetheyt wilt bedaren, Die maecket heel verhert, 'twelck is sijn qualijck varen. Appius En sal men dan geen straf gebruycken tot dit quaet? Publius Ja, maer met goedicheyt haer eerst te winnen staet. Appius Hoe sullen d Overheyt haer Ondersaten vresen? Publius Neen, maer de Overheyt die sal de wijste wesen, En raden haer ten goet, sy moeten zijn bereyt, En lopen na 'tgewoel, als de gemeente schreyt. Appius En sal sy dan oock niet, nae ons gesproken reden, Haer houden in de stilt, en stellen haer te vreden? Publius Misschien, als men haer hoort, dat 'tselve sal geschien. Appius Neen, neen, men sal den Raet, en geen Gemeent ontzien. Den uytgeschudden hoop sou ons ten lesten dwingen, En ons door den oproer in nieuwe wetten bringen. Daerom is mynen raet te temmen haer met macht. Publius My dunckt dat dit wat meer moet wesen overdacht. Te dwingen? 'tmach niet zijn, daerom laet ons te samen, Eer dat het quader wordt, de Raeden doen versaemen, Ende horen wat daer sal worden voorgestelt. Appius Niet anders dan den hoop te dwingen met gewelt. Publius Dit dient bet overdacht, om alle twist te schouwen. Doen, eer men't heeft bedocht, brengt menich in benouwen.
De oproerige Gemeente vergaren in't openbaer.
Cookies on Poetry Cove