2. Deel, 5. Handelinghe. Waerheyt, Tijt.
Waerheyt. MYN Kind'ren, wel hoe dus? hoe dus? waer wildy heen, Die in u jonckheyt hingt de Gods-vrucht aen de speen, Die anders niet en zocht dan waerheyts melleck-borsten? Suldy nu na de Wijn van vreemde Vrouwen dorsten? Hoe kind'ren? wel hoe dus? vervreemdy vant geloof? Sydy al ziende blindt? zydy horende doof? Zal mijn hyelige deugd', mijn Goddelijcke klaerheyt, Mijn onbevleckt cieraet van d'Hemel-schone waerheyt By u in ruyme waen of loot-gelijcke leer Verg'leken moeten zijn? hoe laegdy mijn so seer? Ghy zoeckt met schoon gelaet te komen dicht my // an: Meyndy niet dat ick't zie? u hart dat isser vry // van: Gedenckt ghy niet wanneer dat u de snoo TyransSiet d'histori der Martelaren. Voort-brachten op't Schavot? en u zo Vrou als Mans
Met een scherpsnydend' stael bloet-dorstelijck onthoofden, Duyst 'tleven door de strop, daerd', roe, en 'twater roofden. De Moeder en haer soon, de Vader en sijn kint Die bandt-men aen een staeck; 'tgul vier 'tgeen 'tal verslint Ontfonckt, en kon door smaet hun harten niet vergrammen; Sy waren ziel verheucht, en vrolijck inde vlammen, Ja songen Gode lof. Ha wonderlijcke deucht! Heeft Stephanus insg'lijcx hem niet in God verheucht, Wanneer sijn bly gezicht (g'lijck Lucam d'heylge schryver Verhaelt) naer d'Hemel sagh, en riep door g'loves ijver: O vreucht! ick zie mijn heyl in d'open Hemel: Christ Staet tot sijns Vaders handt, mijn bloet zy af gewist, Actorum, veers 56Knerst Joden, roept en raest, wilt vry den Steph'num kett'ren, Werpt steenen, flucx tast toe, dit Lichaem moet verplett'ren. Ay onverschrickten helt! In sulcken strengh gevaer Van Christi roode vaen den eersten Martelaer, Die so veel duyst milioen zijn vroom'lijck na getreden, En hebben ziet voor mijn ten bloede toe ghestreden; Verwint yets boven mijn in Hemel of op aerd', So segh ick dat den Vorst de waerheyt heeft gespaert, Die met een kloecke reen voor d'Assirischen Coning Sorobabel Esdre 3 Terentinis in adrianeMy loof verkreeg, de eer, Gout, Purper tot beloning: Waer blijft u vierigheyt, of isse noch bedeckt? So d'Waerheyt afgunst baert, of datse haer verweckt, So breng ick meed' een zwaert, ja kom een vier te maecken, Ja wensch maer dat het mocht op blickeren en blaecken. Mijn volck ghy zijt te lauw, mijn kind'ren ghy zijt so Onvriendelijck tot my; Hoe? hebdy Waerheyt noo? Walcht u van't Hemels Man? hoordy na vreemde leere? Hangt 'thooft naer Goosen noch? soudy wel vleys begeeren? Dorst u, en zal de Rots geen helder water-stroom Wtbraken in u noodt? of ist voor u een droom? MosesHoe? zal Godts trouwe knecht, de Hartogh der Hebreen, V brengen niet int landt? of ist te lang geleen, Dat ghy verstont 'tgeheym bedeckt onder dees schors? Nu leert de vlugghe tijt. Tijt Die met sijn macker mors (Of doot) dit al verniel, en wonder breng ter wegen, Leer door ervarentheyt, dat Godes milden zegen So dickwils wort misbruyckt als hy ons die verleent, Tis kenn'lijck in dees tijt. Wie zit hier zo beweent? Waerheyt De Waerheyt, diemen noemt u Dochter naer het wanen. Tijt Recht: Waerom zidy (Maecht) bepeerelt met u tranen? Waerheyt
O Tijt! verklaert mijn self. Tijt D'wijl Waerheyt kleyn geacht By 'tmeest des vollix is, heeft d'Heer in sondes nacht D'erf vyand vande mensch, die om ons zweeft en luystert, Sijn ketenen ontboeyt, en voor een wijl ontkluystert. En in dees treves, als de menschen slapen stil, Komt Satan uyt gedost, bespiet door Tweedrachts wil, En zaeyt t'onkruytse zaet in d'omgeworpen acker, En niemandt onder hun wert sluymerloos of wacker: Leergier'ge merckt en ziet, verstanden dit begrijpt; Wanneer dees Tarruw nu in volle aeren rijpt, Schiet 'tonkruyt spitsich op, ja wil 'tgoet zaet verdrucken. Dit's so ver desen tijt, laet zien hoe't voort sal lucken, Verwacht de May-tijt eerst, of vraecht by tijts om troost. Waerheyt Mijn kind'ren hoort en leert, ziet, zo wie inden Oost slaept, ghelijck d'Wyse segt, die wert een kint ter schanden, Tsy dat d'Heer Oorloogh sent, of vreede in dees landen. So g'achteloos of slap versluymert uwen tijt, Werdy met Simson niet alleen u sterckte quijt: Maer ghy verloofde Gods laet u zo verr' vervoeren, Dat ghy door't lief gekus van een Delidas hoereIudicum 16 (Die met dit vyants zaet wel mach verg'leken zijn) Wert tot een spot, en smaet van d'Roomsche philistijn: Doch nimmer wil de Heer dees Maecht zo wijt beschamen. Tijt Sal 'tvry gezegent lant, dijn glory-rijcke fame (O vrome Bataviers! die g'oyt int stryden hadt) So slaeps bezwymelt zijn? sal 'tonkruyt preuts en prat So met sijn zwarte kruyn sich onder 'tsaet verbergen, Ja derven stout en trots den milden Hemel tergen, So antwoort mijn hier op; (zydy in Reden-rijck) Wat maeckt den aertschen Mensch de Goon hier meest gelijck? Waerheyt De Waerheyt seght voor hun als sy de waerheyt spreken.Int leven Pitagora. Tijt So zydy, so ick hoor, al vry te rug geweken, Ghy aerselt Bataviers, benaudy Waerheyts plaets? Lust u na 'toude nieuw? hoe? soeckt ghy vreemde maets? Waerheyt O Tijt! 'tis Vreed' en Liefd' waer na dats' alle wercken. Tijt Waerheyts liefd' alleen, is die 'tcieraet der Kercken? Waerheyt Ghevoelt men't niet met mijn? 'tschijnt immers inder daet. Tijt
Homerus ilvideAchilles heeft die geen wel eer ter doot gehaet. Waerheyt Sy zoecken schoonder lief, en daerom sy verwild'ren. Tijt Appelles en vermach geen Venus weer te schild'ren So Hemel-schoon volmaeckt, hoewel hem d'liefd' verwon. Ph'idias snijt geen beeld (ja self Pigmalion) So schoon, of waerheyt is noch duysent-werven schoonder: Nu 'tis hooch tijt gestaeckt.
Cookies on Poetry Cove