Prince.
Het is te beklagen dat de Mensch leeft obstinaet,
En so gaet luysteren na des vyants ingeven,
En dat hy de Liefde gaet verdryven door haet,
En dat hy in sijn beroep niet en is gebleven,
Dat hy so gaet beminnen 'tonrustich leven,
Dit en is de vrede haer schult niet, dat is waerachtich:
Maer ons Mensch quaet moetwil gewilligheyt ontdreven,
Verachtende Godts graty, ô Mensch onbedachtich!
In openbaer twist waert ghy beter eendrachtich,
Als nu ghy vrede hebt, dit is qaet beschee.
Sonder bedroefder harten verstaen wy krachtich
Aensiet Liefd', en neemt in danck 'tgeen ick dee.
Dus baert onvrede vree, en vrede vveer onvree.
Sonder bedroefder herten.