Op de Wyse: Het was een Wals Walinnetgen. SIet hoe het wicht syn Sluyertje Mijn voor de ooghen bynt, Lest gingh ick om een kuyertje Met Luytghen Aelghens kynt, Maer door de gangh // vielt my soo bangh Vermits de dwerrel wynt. Wy namen ras van Stee de wijck ’t Was sa de poort ontsluyt Ons gangh was recht nae Sloterdijck Wy quamen bruyntges uyt, Luytghen wiert moe // en ick daer toe Dus creeghen wy een Schuyt. Ick roeyden vast door ’t Slootgen // claer En Luytgen sat aen ‘tRoer Ey lieve kyck in’t bootgen // daer Soo riep een styve Boer, De Stuerman heeft // heel onbeleft Recht reetschap als myn Moer. Ghy onbesuysde bulleback Sprack Aeltgens kynt schaem root Se grauden dat ick niet en sprack Ick sey moer tis gien noot, Jouw deucht, jouw eer // vermach veel meer Als roemen nae u doot. Daer nae soo sloech haer tongetjen Siet voor u riep myn Roos, Daer dobbert een bol Jongetjen Bedoven in het croos, Het doock terstont // tot inde gront, Maer in een corte poos Sloech het zijn hanghden aen ons stuer Syn beentgens op het boort, Myn Luytgen sach so evel suer Ay Leendert roeyt doch voort, Hoe staet de geck // ey lieve treck Jou Riemen soo ’t behoort. Gangs donder heb ick nu gien kracht Daer speult de Nicker mee Wat dat ick roey met al myn macht ‘tSchip wil niet van zyn stee, ‘tRoer gaf een krack // de riem die brack ‘tGheen ons Cupido dee. Dat onbeleefde guytje // jongh Greep Luytgen by haer hanght, En ick voort uyt het Schuytje // sprongh Seer spoedich op het Langht, Noyt soo bevreest // heb ick gheweest Ick viel door schrick int sanght. Ick wist niet wat ick dencken souw Soo kleyn waert van ghewas, Hey Vryer riep hy neemt het touw En steeckt het hout in t’gras: Neen lansje ziet // ghy spreeckt voor niet Het gheeft my nu gheen pas. Myn Luytgen seech int Schuytje neer Beswymde kout en stijf, Ick dacht benaut Och! lieven Heer Wat comt de Meyt opt lyf, Is t’popelsy // of tovery Ick weet niet waer ick blyf. Haer aensicht was soo bleeck gheverft Ick teech het water in, Gangs lyden soo de Meyt hier sterft
Wel wel weten dat ick bin De oorsaeck snoot // van Luytgens doot, Dus met een dolle sin. Gaf ick de benghel sulcken bos En stiet hem over zy Voort bont ick Luytgens Cousebant los Dus quamt een weynich by, Ick was vol vrees // Luytghen die rees Gans stichters ‘k was soo bly, Prins eer dit lieve weckertje Vlucht willich van ons vlooch Soo greep dat slimme leckertje Twee Pylen met zyn Booch, D’een raeckten myn // vol druck en pyn, D’aer Luytgen tot meedooch.
Cookies on Poetry Cove