Op de Wijse: Int voor-Iaer eer Auro brack uyt. 1. NV onlanghs even eer de Son Snoepte dauws zilvere druppelen, En dat het nuchtere kruyt begon Door soeter lucht te huppelen Ick vande leyts myn winde los, En nauw snoffelende brackjes Om gans onveyl te maken ’tLinde Bos Met haer verborghen tackjes Verwachten wat grof wilt sy my daer spooren op Of wat verstrande Hase zich noch legert in een grop. 2. Dit nauw ghedaen, ick maeck gheluyt Op myne Jaghers Hooren De snelle Winde flucx voor uyt Met opghesteeghen Ooren, Sloeghen een slincker paetjen in Soo veer myn ooch mocht reycken, Daer ick de gront gans overschaut Van crom ghewasse eycken: De Bracken liepen gins en weder jancken met gebas Al of sy willen seggen daer het Wilt ghescholen was. 3. Nu comend’ in dees Iommer dicht, Vant ick een eenich huysjen, O Jagher, maer wat liever licht Onthielt sich in dit Kluysjen, Het schoonste Vroutje dat ick sach Int eerste van myn daghen, Die daer int boeyen van haer leven lach Verslect in moedeloos klaghen, Ick staerende op haer boesem fris dat mijn ghemoet besweeck, En zy in haer gepeynst verwert myn niet eens aen en keeck. 4. Wel schoonste zeyd’ ick in het lest Hier in dees Hermitagie, Wat hout u doch in dit ghewest In’t droefste van’t Bosschagie, Het welck de teere kropjes bly Der Voghelen nummer groeten, Of ist u wil te leven soo gantsch vry, Daer Vee noch Mensch u moeten: Ach! seyde lieve Deerne met een diep ghesucht, Indien ter Werelt vreughde is is dit voor mijn ghenucht. 5. Dees leedtges al te braef ghezielt (Seyde ick) zyn niet gheschapen Dat ghy haer glans en gloor vernielt Dus arm op stroo te slapen, Daer soo veel jonghe Minnaers wel Al aen u ziel verbeyden, Ey Jagher, ’t is maer ydel spel Het Kluysnaer mijtje seyden, Dees Minnaer schoon vermomt bedroch heb ick wel droef ghesmaeckt Eer ick mijn ned’rich Hutjen in dees Beemden had ghemaeckt.
6. Dit salich leven is mijn lust In eensaemheydt, hoe vredigh Bruyck ick een hoogher Min gherust In dit mijn kluysje zedigh, ’tWelck tocht mijn Minnaer als duw Doet nae een Boeltjen gylen, Dus Jagher laet my in het wesen nuw Doch schoot-vry voor u pylen, En voorts al even besich weder haer ghetyen las Daer door mijn komste so het scheen zy in gestooret was. 7. Wat vraeghjes ick haer wende voor Gheen antwoort meer ick verwachten, Den yver die verdreef ‘tghehoor Door haer diepe ghedachten Ick nae des vruchtloose reden al Sey sustertjen ick scheyen, Sy met gheneyghde hoofde my beval Den Hemel te gheleyen, Ey dat dat soet Vriendinnetjen soo eenich leeft is scha, ‘K wed ick om ’t Kluysnarinnetjen te meer eens Jaghen ga. Nummer groot genoch.
Cookies on Poetry Cove