Op de Wyse: Fytje Floris. 1. Dochter. OCh Moertjen lief ic moetet jou seggen, Ick kan verborgen niet myn smart Dien ic voel heel wreemelich legghen, Gewortelt diep in myn jonck hart, Jae soo diep ghekroopen in Soodat ick nou hiel troosteloos bin. 2. Moer. Och myn kijnt wat mach het weesen, Ick bidt jou sechtet teugen myn Waer wt dat het is creesen, K’sel gaen tot de Medecijn, En halen daer dranck of kruyt Want jy sieter gheepsjes wt. 3. Dochter. Dranc noch kruyt kan myn gheneesen, Lieve Moertje t’is wat aers Moer. Wat ist dan myn uytgheleesen, Of is het dan dus veel swaers, Dat ick dit niet weeten en mach Dits voor myn een hart ghelach. 4. Dochter. Weeten Moertje jae je int rouwen, Maer de schaemte hout myn tongh Vreesent dat jijt tegen sout houwen, Daermen dus de lieft toe drongh, Want ick heb myn sinnelijckheyt Op een braef jongh knecht eleyt. 5. Moer.{/speaer} Rust myn kijnt dats maer een vlaechje, Dat hiel buyich in jou vliet Nae onweer komt wel een soet daechje, Ghelijckmen daghelicx bueren siet, Daer van deynckter niet meer om Maer stuent myn inmen ouwerdom. 6. Dochter. Och die sin kan ick niet breecken, Lieve Moertje t’is te laet Dus ist verlooren al jou preecken, Want lieft boven myn wil gaet,
Soo dat ick ghedwonghen ben Te doen dat ick niet laten ken. 7. Moer. Wel wat ist dan voor ien Monseurtje Daer jou sin soo seer op valt Dochter. Maer tis hier by ons Trijnbuers Guertje, Siet dat is reyn wt ghekalt, Dats myn hart myn sin myn wit Die in dit rif ghemetselt sit. 8. Moer. Sus mijn kijnt draecht toch diskreesy, Tiert jou bidt ick dus niet an Daer is ummers gans gien speesy, Ghelijckmen dat wel dencken kan, Want het binne luytjes slecht Ick weet jou wel een rijcker knecht. 9. Dochter. Rijcker mach myn niet bekooren, Al wast de best van Amsterdam Jae al wast een Konings suen ebooren, Van d’aldergrootste braefste stam, Soo acht ick hum hier by als wijnt Dus ist verlooren hoe jijt pijnt. 10. Moer. Kan ick jou dan niet verleye, Van jou malle sinlijckheyt Soo moet ghy dan soo langh beye, Tot icker jou Noom heb of eseyt, Want siet sonder Vrienden raet Sou dit syn een mallen daet. W.D. Hooft.
Cookies on Poetry Cove