Skip to content
1582

Veelderhande liedekens, gemaect uut den Ouden ende Nieuwen Testamente

Anoniem

C Na de wijse: Mijn lief gaf my een breeden hoet. Of: Frolick bin ick vth hertsen grunt. O Psa. 91, 2. Godt ghy zijt mijn toeuerlaet eccli. 2, 13Die my in druck, in noot bystaet En troost my door v leer Daerom wil ick v nemmermeer Verlaten mijn Godt en mijn Heer. Wie van herten Psa. 7, 2. ende 11, 2. ende 16, 2. ende 18, 3. op v betrout Gheen Ro. 8, 35 druck, noch noot hem so benout

Hy blijt in v verblijt Psa. 34, 2 Eph. 5, 20Danckt, loeft en prijst tot alder tijt Vwen Name ghebenedijt. Act. 2, 4. ende 11, 15. ende 19, 6. Door uwen geest, die ghy hem gheeft Gal. 5, 22 Ephe. 5, 9Liefde, vruecht, vrede, hem aencleeft Door de hope ghesterckt Die om troosten oock mede werckt Door dien dat hy op v woort meckt. eccli. 2, 12 Rom. 5, 5. Want hope laet niemant beschaemt Die op v hoept alsoot betaemt Maer der Godloosen rom Als een Sap. 5, 15 verdorde dijstelblom Vergaet, en maeckt hoochsprekers stom. Die haer verlaten op haer cracht Eyghen wijsheyt, rijckdom en macht Dwelck al mach baten niet Want als Godts straf coemt met verdriet Ydelen troost haest van haer vliet. En worden dies te meer ghequelt Siende dat haer wijsheyt, schat, ghelt Helpen noch troosten can Ende vinden haer hope wan Dies haer gheen troost can comen an. Dwelck gheschiet om dat sy gheen lust Mat. 5, 6.Hongher en hebben, nochte durst Na Gods troostelijck woort Dwelck gheeft diet met begeerten hoort Om daer na te doen, troost en confoort. mat. 13, 22. mar. 4, 18 Luc. 8, 14 Maer diet hooren tijtlijck belaen Lichtueerdich laten henen gaen Die gheuet troost noch moet Hoe wel dat in hem seluen soet Troostelijck is en eeuwich goet. Dus blijft by den mensche de schult Dat hy gheen troost heeft noch ghedult Als hy druck oft noot lijt Maer lastert door haet ende nijt En schendt Gods woort met al zijn vlijt. Gen. 3, 5. ioa. 8, 44. Door lueghen de van Sathan coemt

Die hy met de waerheyt verbloemt Tot zijn behulp seer fijn Om inuoeren met schoonen schijn Ydelen troost quaet als fenijn. Die den mensche so maeckt verblent Dat hy hem van de waerheyt went Veruoert door Sathans leer Waer door hy v O Godt, O Heer Verlaet, end en kent nemmermeer.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.