S.P. Ignatio Loyola Societatis Iesv Fvndatori S. Quàm sordet mihi terra, dum coelum aspicio!
N Octurnā Loyola diem dum spectat, & aulae Sydereae vigiles, non sine lege, faces; Coelum ardet; coelum suspirat; & vndique votis Igneus, è terris emicat in superos. Emicat; & visis animans ex ignibus ignes, Tot patitur flammas, quot parit aethra faces: Totus & in flammas, iam nomine teste, & in ignes Iret; ni socias gigneret ignis aquas.
Sed velut oppositas fluuij petulantia ripas Dum quatit, effusis vincitur agger aquis: Sic vbi, non solitos agitansIgnativsaestus, Feruet, se teneras eliquat in lacrymas: Quin super-effuso latè rigat omnia fletu, Et linguam tacitis vndique inundat aquis. Illa silet, nihil ad lacrymas se posse professa: Scilicet & linguae lacryma pondus habet. Haec leni interea praeterfluit orasusurro, Eq́ue genis ducto fonte, pererrat humum. Non ita cogit hyems pluuias in veller a guttas; Vt nudam niuea cyclade donet humum: Non ita nascentes aurora praeoccupat herbas: Non ita lactentem roscida gemma thymum. Non luctum vox vlla notat, suspiria flammam Nulla sonant; mutus omnia fletus agit. At simul vt luctus vox fluctibus extulit ora, Inuenitq́ue suos naufraga lingua sonos: Ingemit; & fixis in coelum obtutibus, inquit: Quā mihi, dū specto sydera, sordet humus! At cur sordet humus, gemino quam flumine lumen Abluit? vnda facit puluere mixta lutum.
TIbi ergo B. Ignati , tibi heros fortissime, qui fortunae copias, qui carnis illecebras, qui gentilium tuorum titulos, & si quid praeterea, in hac rerum vniuersitate mortales suspiciunt, intento semper in coelos vultu, & animo despexisti; tibi in- quam, emblematicum hunc Mvn-di typvm , ac serium de gemino a- more ludum dicamus, consecramus- q́ue. Cui enim portiùs? tuis fonti- bus rigamur quotidie; tibi refundi- mus, quod hausimus ex te: tu calamos nostros animas; tibi viuere primū in- cipiant. Tu arma, quae Mvndvs prȩ- ceperat; aut certè iam pridem sibi di- canda sperauerat, ad Virginis tholum suffixisti; vt essent nouae militiae rudi- menta, quae fuerant veteris tropaea
fortunae. Te vterque Amor, in quâ lude- ret, palaestram elegit. Et vincere qui- dem visus est terrenus, quam diu perso- nâ ad gratiam ingeniosè compositâ, diuinum quid ementiens, hoc quasi merito suo, animum sibi tuum ad- iungere studuit. At vbi iam excreuit in luctam lusus, lucta in luctū, luctus in lacrymas; defluxitè vestigio, quae fucum fecerat, cerussa; defloruit per- sonae gratia; & lutulenta terrae faex, quae in laruam hactenus coaluerat, Furtiuis nudata coloribus, velinuitam se prodidit. Nec adhuc se totam prodiderat; & totam iam ode- ras. Satis nimirum superq́ue erat ani- mo vel ad mundi inuidiam generoso, quàm proximè à periculo abfuisse. Vicisti ergo tunc, cùm credi posses
perdidisse. Ausim dicere: numquam vicisses; nisi sic perdidisses. Diui- ni Amoris crediderim globum illum fuisse, quo, non tam crus, quàm ani- mus tuus vulneratus est. Foelix vul- nus! quod te mundi calamitates edo- cuit, dedocuit pericula. foelix globus! qui inhaerentem altè pectori tuo terrae globum quàm celerrimè excus- sit, & expresso inter allisionem tinni- tu, inanias illū suas explicare coëgit, - - - iussitq́uefateri; Quanta subaerato mendacia tinniat auro. foelix globus! qui viam aperuit, quâ A- morem mundi, illudere tibi meditan- tem, foelicissimè eluderes, & diuino colludere disceres. A peruit nimirum animum tuum coelo, mundo clausit. verbo dicam: obfuit, vt prodesset;
perdere te coëgit, vt vinceres. Ad tuas itaque aras B. Ignati , qui adeò generosè victorem tuum victus subiugasti, votiuas has ingenij nostri tabellas suspēdimus: vnum hoc dum- taxat orantes; vtopusculum hoc, si aut ex tua, aut ex sua dignitate specte- tur, exiguum, si exlabore, mediocre, si ex animo, magnum, ea animi benigni- tate suscipias; vt ex nostro in litterarū studiis progressu, quem tuo vnius fa- uore speramus in posterū, facilè om- nes intelligant id tibi quàm maximè gratum atque acceptum fuisse. Susci- pies, non dubito; & clientes tuos pa- tronus audies. Nec enim est demissio- nis tuae (quae se semper abiecit ad om- nia) abiecta despicere, nec gloriae, be- neuolentiâ à nobis vinci posse.
RR. C.S. I.A.
Cookies on Poetry Cove