Het tweede Deel. Hoe dat nae der handt, door de vrije tyden, de Bisschoppen weeldigh gheworden zijn, waer door sy ‘t Geloof verlooren, de lusten ghedient, en de Kerck tot een val ghebracht hebben. Waer doen de tyden nu verloopen waren, Tot datmen schreef ontrent drie hondert jaren: Doen ‘t zwaer vervolgh ten eynde is ghekomen, Doen heeft men haest veranderingh vernomen: Het kruys was wech, het vleys zijn vryheyd vont, Dat gheen Tyran vermocht, dat deed de zond.
Door Constantinus eenen Keyser machtigh Werden de Hoofden van de Kercke prachtigh, Vet ende grof, en daer toe rijck van goeden, Met zwaren twist sy op malkander worden, Dit is Ruffinum, Tripartiram en andere overvloedigh te lesen. ’t Voorsitten socht elck, en ‘t hooghste gebied: Doen sach men eerst der Kercken groot verdriet. Elck houd’ om ‘t meest de steenen Tempels schoone, Maer in den Gheest verloren sy de Kroone: Concilien begosten te versaemen, En wat sy sloten dat was jae, en Amen. Dus door ’t goedt duncken hebben sy geplant, In plaets van Gods gebodt, menschen verstant. Hist. Tripart. lib. 1. cap. 3.Eerst’lijck door dien dat sy als ‘s werelds vrienden De Coninghen nae haren wille dienden: Op dats’ haer Rijck op aerden niet verlooren, Want nae het Cruys en wildense niet hooren, Trocken tot haer der Coninghen gheweldt Op datse mochten blyven onghequelt.
Die eerst den lust der wereld moesten laten, Dat waren nu meest vveldighe Prelaten: Speel-hoven schoon, oock Ros-baren om tydenBaroni. in Hist. Ecles. Anno 367. Num. 4. Was haer vermaeck, oock kost’lijcke Maeltyden, En Christi Beeldt, dat eertijdts was in ‘t hert, Nu aen den wand cierlijck ghehangen wert. d’Rijckdommen, die inwendigh eerst bestonden, Die werden nu al uyterlijck bevonden: Kelcken van hout, werden in goudt verandert, En ‘t geest’lijck goudt dat werd in hout verwandert, Want door dien dat der Zielen kracht verdooft, Soo weet het vleys geheel haer overhooft. Hoewel dit vleys in lusten lagh bedoven, ‘t Wou noch den naem behouden van gelooven: Want desen list haddet daer by ghevonden,Een groote dwalinghe onder de Christenheyt. Dat het gheloof niet mindert door de sonden. Siet hoe den Mensch, eylaes! vervallen kan, Als hy niet stadigh in den Heer houdt an.
Die eertijdts waren selfs verjaeght gebannen, Dat waren nu gheworden tot Tyrannen, Sy waren met een houten Cruys te vreden, Dat sy quansuys uytterlijck eere deden, En meynden Godt was daer mede ghedient, Hoe wels’ in ‘t hert noch bleven ‘s werelts vrient. Soo wist de Slangh (nae Pauli Propheteren) D’eenvoudigheydt door schalckheyt te verkeeren, Midts liefde deser Werelt met haer lusten: Want sy en laet Gods Kinderen niet rusten: Watse niet kan verwinnen door de macht, Dat doetse in het hert, door het ghedacht. Doen werdt de vrou in de woestijn ghedreven, En haer werden twee vleughelen ghegheven, Op dat den Draeck haer niet en soud’ verslinden: Godt lietse daer der zielen voedtsel vinden, Die niet en droegh in ‘t hert dan synen Soon, Sy werdt bewaerd als syn Oog-appel schoon.
Cookies on Poetry Cove